همه ی ما گاهی احساس می کنیم که به دام دغدغه های زندگی پوچ روزمره افتاده ایم.در چنین لحظه هایی است که راهی به بیرون از تشویش ها،اضطراب ها،فشارها و ترس های پیش پا افتاده ی زندگی روزمره وجود دارد که مرغ دل را به آن سو هدایت کنیم؟بی تردید چنین راهی در وجود تک تک ما تعبیه شده است.اشتیاق پر و بال زدن در هوای آزاد،اشتیاقی ست که هستی بسیط و یگانه در قلب و دل ما گذاشته است تا هیچ وقت راه خانه را گم و فراموش نکنیم و در قفس نیفتیم.این راه،راه عشق است.فراموش نکنیم،مرغ از آن روز زینت بخش سفره های انسانها شد که پرواز را فراموش کرد.مرغ دل در قفس روزمرگی ها می میرد.دل پرنده است،آزادی میخواهد.قلب را رها کنید تا عشق بورزد چون:عشق پرنده ای ست آزاد و رها