انسان شناسان عقیده دارند:بزرگترین دستاورد ماها زبان است!ولی باید توجه کرد که بیشتر مشکل ما انسانها از زبان برخاسته است.حتی بزرگان و فلاسفه جهان به تناوب از این مشکل سخن گفته اند!زندگی یعنی نگاه کردن به هستی بدونه نام گذاری,بدونه داوری و قضاوت.وقتی زیر درختی نشسته ی از رایحه اش و یا سایه اس لذت ببر فقط به آن درخت نگاه کن,نگو این چه درختی است:سرو است ?بلوط است ?چنار است ?نامی به آن نده! نام ها را دور بینداز.به این عالم و هستی نظر بیفکن ولی نام ها را حذف کن!پس از این روش ناگهان به یک جهش کوانتومی خواهی رسید.در این حالت مشاهده گر,مشاهنده شونده میشود و مشاهنده شونده,مشاهده گر و بعد درک میکنی که "من" کدام است و "تو" کدام.حداقل در روز چند ساعت زبان را کنار بگذار.کنار گذاشتن زبان یعنی کنار گذاشتن جامعه,مذهب و ریتمه یکنواخت زندگی,یعنی کنار گذاشتن و دست کشیدن از هر آنچه که مخلوق ما انسانهاست !هستی ساکت است,حیوانات ساکت هستند,درختان ساکت هستند اینها حتی نام خودشان را نمیدانند!این نام ها توسط ما انسانها به آنها داده شده است!جامعه کنونی ما توسط زبان ایجاد شده است.تمامی تفاوت ها ساخته زبان است!به گل سرخ نگاه کن ولی هیچ کلامی ادا نکن فقط حضور داشته باش .اجازه بده دیداری بدون زبان صورت گیرد.گل سرخ چیزی در مورد تو نمیگوید تو هم چیزی در مورد او نگو !ساکت باش
