نباید به زندگی دودستی چسبید!وقتی طمع می کنیم,وقتی خسیس هستیم,وقتی که فقط انباشته می کنیم دیگر آزاد و رها نیستیم!وقتی مشت هایمون بسته است و دست هایمان باز نیست!هستی به ساده ترین وجه آشکار میشود.نباید به زندگی گیر داد و اسیر افکار و احساسات شد.زندگی خودش بر تو می بارد و احتیاج به کاری نیست.هر چیزی نگه داشته شود روزی می گندد و بوی تعفن می گیرد.همه چیز در این زندگی زنده و متحرک است ولی گذرا و ناپایدار است!با انباشته کردن چه چیز را میخواهیم ثابت کنیم ?اگر لحظه را زندگی کنیم در رها شدگی کامل خواهیم بود.لحظه ای که زندگی با آسودگی و آرامش زندگی شده باشد یعنی بدون ترس از دست دادن چیزی,بدون نگرانی و تشویش این جاودانگی است.ولی ما انسانها در لحظه زندگی نمی کنیم و جاودانگی را نمی شناسیم,همیشه می خواهیم چیزی برای فردا بماند و برای پس فردا و سال بعد و سال های بعد!
