انسانها به اشیا,مکانها,وآدم ها دلبسته و یا وابسته میشن!ماها معتاده دلبستگی هستیم و به همه چیز دلبسته و وابسته ایم!زندگی در حرکت دایم است و هیچ وقت از حرکت و پویایی باز نمی ایستد حتی برای چند لحظه ای.موقعیکه خورشید طلوع میکند از دیدنش لذت ببر!ولی دلبسته اش نشو,چون بزودی ناپدید خواهد شد و شب از راه میرسد.شب نیز زیبایی خاص خود را دارد و اگر کمی خیره شوی ستارگانی زیبا در آسمان پدیدار خواهند شد,انسان دلبسته دوست دارد همه چیز ثابت و ایستا بماند,!این انسانها نمیدانند که دنبال چه میگردند برای همه چیز گریه سر میدهند زیرا که دیگر چیزی نیست که دلبسته آن شوند این نهایت حماقت و کودنی است!انسانهای کودن همه چیز را از دست میدهند و انسانهای خردمند از همه چیز لذت میبرند,از روز ,از شب,از زمستان,تابستان ,از زندگی و از مرگ وووووانسان خردمند دلبسته و وابسته نیست!در دلبسته و وابسته نبودن شور و حالی است که فقط خردمند آن را درک میکند و بس
