ظهر جمعهای کسل و بیحوصله است و فشار زیادی را تحمل میکنم. در لوپی باطل هستم. از طرفی به خودم میگویم که قرار نیست صحبت کردن دربارهی وضعیتت کمکی به تو بکند. از طرف دیگر هیچ کنترلی روی حس و حالم ندارم و تنها چیزی که باعث میشود از خودم بیرون بزنم حرف زدن است. میترسم وقتی پیش دکتر بروم بخواهد قرصهایی که حذف کرده بود را دوباره جایگزین کند. از طرف دیگر این حالت نیز نمیتواند تداوم پیدا کند. إحساس گناه میکنم که نمیتوانم تنهایی وضعیتم را تغییر بدهم یا تحمل کنم. إحساس گناه میکنم که چرا نمیتوانم دربارهی وضعیتم سکوت کنم. باید بتوانم تغییری در این حالت به وجود بیاورم. دلشورهای شدید تمام وجودم را دقایقی پیش فرا گرفته بود. از صبح چند بار کارهای مختلفی را امتحان کردم. ابتدا سعی کردم کتاب جزئیاتی از یک کل منسجم را مطالعه بکنم. با سختی چند صفحهای خواندم اما نتوانستم ادامه بدهم. سراغ کتاب در جست و جوی زمان از دست رفته رفتم و بیشتر إحساس کسالت کردم. سهراب کسالت دارد و نیاز به استراحت دارد و قاعدتا باید بتوانم شرایطی فراهم کنم که استراحتش را بکند. از به پایان نزدیک شدن این خطوط واهمه دارم. شاید به دویدن احتیاج داشته باشم اما مشکلم با دویدن نیز این است که باید بدنم را اجبارا در موقعیتی قرار بدهم. از واکنش بدنم به این اجبارها واهمه دارم. از اینکه تازه ساعت یک ربع به سه ظهر است میترسم. از اینکه فردا صبح دوباره با همان احساسات تکراری باید از خواب بیدار شوم واهمه دارم. سخت سخت و سخت میگذرد و گاهی حس میکنم أصلا نمیگذرد.