حس میکنم سرعت من از سرعت دنیا بیشتر شده است. همه شتابان پیش میروند، به سمت نمیدانم کجا، چهرههایی مطمئن و مصمم دارند و من دلم میخواهد چهرهام را پنهان کنم. دزدکی دنبال چهرههایی مثل خودم میگردم؛ چهرههایی مردد، نامطمئن. آنها کجا هستند؟
همه مطمئن به نظر میرسند، صدای زن میگوید ایستگاه شهید مطهری، من سست و گنگ به سمت در خروجی میروم و جمع مطمئنها از مقاصد را ترک میکنم.
لباسها با دقت و سر حوصله انتخاب شده است، دستبند و گوشواره با فکر پوشیده شده است. از لباسهایشان پریشانی و تردید نمیتراود.
انگشتها با ارادهای هرچه تمامتر روی دکمهی کیبوردها میرقصد، بالاتر نگاهی مصمم به نمایشگر خیره شده است و به طرز غیرقابل انکاری میداند که جای درستی قرار دارد.
مدام این پا و آن پا میکنم، نمیدانم که این نمیدانم از کجا آمده است اما میترسم به چهرهی مطمئنها نگاه کنم و مبتلایشان کنم به این مرض.
دلم میخواهد کیلومترها بدوم اما از کیلومترها دویدن کیلومترها دور هستم.
حسودی میکنم. بعد چیزی ته دلم میگوید آنکه میخندد هنوز خبر هولناک را نشنیده است.