مهتاب نصرانی
از عشق آن مهتاب نصرانی
دین و دلم رفت از مسلمانی
گشتم پریشان خاطر و درهم
که پیش او حرفی کنم سر هم
چشمش نمود حیران و سرگردان
جانم برون شد ازسر چشمان
بایک نگاه مغزم ز کار افتاد
قلبم به فکر انتحار افتاد
صدها گلستان پيش او خواراست
رویش جدا از هر چه آثار است
چون آهوی وحشی خرامان است
آرام و ایستاده به بوستان است
وصفی ندارد روی زیبایش
هیچکس ندیده مثل و همتایش
قد سرو شیراز قامت سیمین
بوی بهار بوی گل نسرین
چشمان سبز مایل به خرمایی
سمت نگاهش شعر شیدایی
دو گونه چون دو سیب لبنانی
سرخ و سفید مایل به جیرانی
لب وا کند گلها شود پر پر
هر کس ببیند میشود کافر
گردن خوش فرم سمت نصرانی
دل میبرد از هر مسلمانی
در وصف او من طاقتم تاب است
کل شریانم به تاپ تاپ است
من عاجزم از شرح زیبایی
وامانده ام در شعر تنهایی
باید تخصص داشت به زیبایی
تا مو به گویی ز هر جايي
من که به عمر خود ندارم یاد
که دیده باشم انچنیین فریاد
صورت گری از شهر چین باید
تا مو به مو صورت بیا راید
صورت گری ماهر و فرزانه
ترسم ببیند گردد دیوانه
این مه جبین مثل شمایل هاست
مهتابی و آرام و پا بر جاست
هردم نگاهش بگذرد جایی
آتش زند بر شهر شیدایی
از شرح و از تفسیر بیرون است
باز هم دل ناب که جگر خون است
علی ناب اراک