دلمان لک زده برای کرونا

توی هفته ای که گذشت پررنگ ترین تبلیغ محیطی که دیدم، تبلیغ فلایتیو بود. تبلیغی که زده بود: دلمان لک زده برای یک سفر خوب!

با خودم گفتم قطعا این جمله درست است اما چرا حالا؟ وسط این همه کرونا و مرگ و میر؟

البته درک شان می کنم که در این شرایط کرونا حسابی آسیب دیده باشند اما واقعا تبلیغ سفر کار درستی است؟

دیروز که صف عشاق شمال را دیدم تازه فهمیدم که این تبلیغ ها برای چیست؟ لابد همین قدر که این جاده ها از عزیمت کرونانگیرها ! به شمال حکایت دارند، هواپیماها هم در حال جابجایی مسافر به مشهد و کیش و قشم هستند!

آدم می ماند از این فرهنگ عجیب و غریبی که محاصره مان کرده است. آن از ما که هفته پیش قید دکتری بدون آزمون آزاد را زدیم و به امید قبولی در یک دانشگاه خوب رفتیم سرجلسه کنکور دکتری! این هم از این دوستان مسافر که زده اند به چاک جاده تا عشق و حالشان را بکنند، بی خیال کرونا و مافیها.

راستش را بخواید هنوز استرس دارم. دست کم دو هفته استرس دارم تا ببینم اوضاع کروناگرفتگی ام چه می شود؟ استرس دارم که ببینم این سوغاتی منحوس را از سرجلسه آورده ام یا نه؟

بیشتر نگران خانواده ام هستم. کاش مثل همان دوره قبلی می رفتم ارشد بدون کنکور آزاد می خواندم و خیال خودم را راحت می کردم.

این همه استرس واقعا سخت است. یک هفته است که آب و غذا ندارم. البته خیلی رعایت کردم ها! ماسک زدم، شیلد زدم و هیچ کوفتی هم سر جلسه نخوردم. گلاب به رویتان از سرویس بهداشتی هم استفاده نکردم. اما خوب نگرانم.

دعا کنید برایم. دعا کنید که باز بیایم و بنویسم. دلمان لک زده برای روزهای بدون استرس کرونا!