کنکور دکتری با طعم کرونا

آزمون دکتری 99 هم تمام شد. یک آزمون با طعم کرونا که پر بود از استرس ابتلا و عدم ابتلا.

به حوزه که می رسیدی نگهبانان جلوی در جوری با گان منتظرت بودند که ترس برمیداشتت که نکند به جای دانشگاه اشتباهی آمده ای بیمارستان. یک نگهبان گان پوشیده با شیلد و ماسک و دستکش هر چیزی را می توانست به ذهن آدم بیاورد به جز کنکور. تنها چیزی که کم داشت یک کانکس امدادی بود که پر از تخت خالی برای بیماران احتمالی باشد.

وارد حوزه که می شدی دوست داشتی گوشی یا دوربین همراهت بود تا از این همه تنوع ماسک عکس بگیری. ماسک های n95 و ماسک سه لایه از همه بیشتر بود البته. اما ماسک های مامان دوز پارچه ای هم بخش مهمی از ماسک ها را به خود اختصاص داده بود.

ماسک هم به بعضی ها می آید ها. بعضی ها انگار با ماسک خوش تیپ تر شده بودند. شاید هم در انتخاب ماسک مثل بقیه لباس هایشان وسواس به خرج داده بودند. شاید هم ماسک های لاکچری هم وارد بازار شده باشد و ما از آن بی خبر باشیم. هر چه بود که دوست داشتم بگویم می شود چند لحظه ماسک تان را بدهید من هم بزنم؟

فاصله صندلی ها خیلی بیشتر از کنکورهای قبلی زندگی ام بود. اصولا من آدم کنکوردوستی هستم و تا حالا شونصد بار کنکور داده ام. کنکور کارشناسی را البته فقط یک بار دادم اما ارشد و دکتری تا دلتان بخواهد شرکت کرده ام.

هر چه بود تمام شد. البته احتمالا. اگر ویروس وارد بدنمان نشده باشد و با کلی مهمان به خانه بازنگشته باشم.

الان هم که منتظر سوالات دکتری و پاسخنامه کلیدی آزمون دکتری 99 هستم . بلکه پاسخ ها به پاسخ های من شباهت داشته باشد و بتوانم از شر این یکی هم راحت شوم.