شب امتحان ایرانی ها

به این روزهای خودمان که فکر می کنیم یک جور حس شب امتحانی پیدا می‌کنم. یک امتحان نسبتا سخت برای همه ایرانی ها.

ماجرا از آن جایی شروع شد که وقتی کرونا آمد ماسک کمیاب شد و بعد از مدتی هم نایاب. ملت نزدیک بود برای رسیدن به ماسک از روی یکدیگر رد شوند که این شعار بیرون آمد که ماسک لازم نیست و تنها برای بیماران لازم است.

برخی مثل همیشه اعتماد نکردند و همچنان به دنبال ماسک رفتند. برخی هم یا اعتماد کردند یا بهانه ای برای تنبلی خود پیدا کردند و بی خیال ماسک شدند. هر چه بود تقاضا برای خرید ماسک کمتر شد و قیمت ها هم کمی پایین تر آمد.

رفته رفته تولید ماسک هم بیشتر و بیشتر شد. ماسک هایی که دیگر مشتری زیادی نداشتند به فکر مهاجرت افتادند. ماسک ها تا مدتی صادر شد تا این که مشتری های خارجی هم کمتر و کمتر شدند. حالا کلی ماسک داشتیم که مشتری زیادی نداشتند.

از آن طرف ملتی که از ترس کرونا صحنه را ترک کرده بودند دوباره به روی تشک برگشتند. برخی ذخیره پولی شان تمام شد، برخی احساس وظیفه کردند و برخی هم حوصله شان از قرنطینه بازی سر آمد. گرچه این که پشت یک درب ضد سرقت بنشینی و تلویزیون تماشا کنی و پای پلی استیشن روز را به شب برسانی، آرزوی بسیاری از جوانان وطن بود اما وقتی به آرزوی خود رسیدند دیدند که نه این هم نمی تواند برنامه همیشگی زندگی آدم بشود.

این خسته شدن ها و بی پول شدن ها و ... باعث شد که ملت بروند سر زندگی قبلی شان. اما زندگی قبلی دیگر مثل قبل نبود. کرونا هم بود. کرونا منتظر بود. ملت که برگشتند پرید رفت توی زندگی شان. زندگی ها کرونا زده شد و تحلیل های آماری نشان دادند که فاجعه دوباره ای در راه است.

مسئولین این بار که خیالشان از بابت موجودی ماسک راحت بود شروع کردند به توصیه برای ماسک زدن. گفتند ماسک زدن فلان است و بهمان. چنین می کند و چنان. اما دیگر حنایشان رنگ نداشت. این بود که مجبور شدند صادقانه تر برخورد کنند.

صادقانه برخورد کردن با ماسک یعنی ماسک زدن برای خودم نیست. برای دیگری است. برای همه آن هایی که صبح تا شب با آنها برخورد دارم. برای دوستانم، برای همکارانم، برای همشهری هایم و .... .

صادقانه برخورد کردن با ماسک یعنی من برای تو ماسک می زنم و تو برای من. این همان امتحان ایرانی ها است. موضوع این است که چقدر برای همدیگر ارزش قائلیم. چقدر به هم اعتماد داریم و چقدر می توانیم یک کار دسته جمعی کنیم.

امیدوارم همه در این امتحان بزرگ بیست بگیریم. امیدوارم هر چه زودتر باز آمارها پایین بیایند و باز کادر درمانی نفسی تازه کنند. نفس تازه کنند برای روزهای سخت پاییز. روزهایی که گاهی فکر می کنم اگر نسبت به امروز سخت تر هستند، واقعا چه روزهایی خواهند بود؟