انتخاب زندگی؛ کاری خدایی!

پیشاپیش بگویم که خواندن این پست انرژی آفرین نیست و ممکن است دست کم چند دقیقه‌ای افسرده‌تان کند.

در خبرها خواندم (متن خبر) که در آی‌سی‌یو های کشور کار به انتخاب رسیده است.

یعنی دیگر این طور نیست که هر کسی که حالش بد است را به آی‌سی‌یو بفرستند؛ چون اصلا برای همه جا نیست! یعنی باید انتخاب کنند!

باید انتخاب کنند که چه کسی می تواند شانس خود را برای بازگشت به زندگی امتحان کند!

باید انتخاب کنند که خانواده چه کسی باید منتظر برگشت عزیزش باشد!

و باید انتخاب کنند که چه کسی خیلی زود میدان مبارزه را ترک کند و برود آن بالا بالاها!

انتخاب زندگی برای برخی و مرگ برای برخی دیگر. کاری که بیشتر اوقات کار خدا یا فرشتگان مقربش است و حالا شده وظیفه یک سرپرستار، مسئول بخش یا شاید هم مقامی کمی بالاتر.

نمی خواهم وارد قسمت های بد ماجرا شوم که چه معیارهای ناعادلانه‌ای ممکن است در انتخاب زندگان احتمالی و مردگان قطعی در نظر گرفته شوند. بیایید فکر کنیم انتخابی کاملا سالم قرار است اتفاف بیفیتد.

باید تصمیم بگیرید که مجردها بهتر است بمانند یا متاهل‌ها؟

باید انتخاب کنید که مردی 60 ساله که چندین فرزند منتظرش هستند حق زندگی داشته باشد یا جوانی 25 ساله که تنها همسرش نگران اوست؟

باید بین زنده ماند پدر یک خانواده با مادر خانواده دیگر یکی را برگزینید.

باید بین خیلی از این چیزها انتخاب کنید.

البته این انتخاب ها خیلی جدید نیستن. آن وقت ها که کلاس کمک های اولیه می رفتیم هم به ما انتخاب یاد می دادند.

می گفتند فرض کنید جلوی یک کیوسک اورژانس ایستاده اید و تعداد زیادی بیمار روی برانکاردها جلوی اورژانس روی زمین هستند. باید انتخاب کنید که از کدام شروع کنید؟

البته توی درس ها این قدر متغیرهای سخت سخت نمی گفتند. فقط می گفتند ببینید کدام حالش بدتر است اول به او رسیدگی کنید. البته بین آنهایی که امیدی به زندگی دارند!

اما خوب مگر این جور انتخاب ها چقدر اتفاق می افتاد؟ خیلی کم پیش می آید یک تصادف خیلی بزرگ رخ دهد که کار به انتخاب بکشید.

ولی توی آی سی یو های ما قرار است هر روز و هر روز انتخاب کنند! کاری که شاید نابودشان کند. واقعا خوشحالم که جای آنها نیستم. تصمیم برای مرگ کسی کاری خدایی است. خوشحالم که خدا نیستم.