روزهای خوب قرنطینه

وقتی توی قرنطینه بودم اصلا فکر نمی کردم که این روزها جز زیباترین روزهای کرونایی ام باشد!

تازه کرونا آمده بود و همه گیج و منگ بودند. یا بهتر بگویم از الان هم گیج تر بودیم. می گفتند ویروسی ناشناخته است و رفتارهای عجیب و غریبی دارد. می گفتند ویروس بسیار خطرناکی است اما نباید اصلا ترسید!

پیشنهاد دادند بپریم توی خانه هایمان و بیرون نیاییم. گفتیم حوصله مان سر می رود گفتند اینترنت رایگان نثارتان می کنیم. تلویزیون اینترنتی رایگان تقدیم می کنیم. گفتیم از گرسنگی می میریم گفتند سفارش هایتان را اینترنتی به دستتان می رسانیم. گفتیم سر کارمان چه می شود؟ گفتند دورکاری کنید!

ما بچه های سر به راه ماندیم خانه و بقیه دوستان دل به راه دادند. آنها رفتند مسافرت و ما خبرهایشان را با اینترنت رایگان مان خواندیم و حرص خوردیم.

اولین چیزی که از دست دادیم مهمانی روز پدر بود در خانه بابا. زنگ زدیم و عذرخواهی کردیم که به خاطر کرونا نمی آییم اما خیلی باور نکرد. هدیه روز پدر را به حسابش ریختیم کمی باور کرد. تلویزیون خودش را تکه پاره کرد بیشتر باور کرد. خبر رسید فلانی گرفتار شده کامل باور کرد.

رسیدیم به خانه تکانی. گفتند نکنید ها! کرونا میگیرید. هر چه فکر کردیم چه ربطی دارد فکرمان به چیزی نرسید اما خوب بچه حرف گوش کن بودیم و گفتیم چشم. میخواستیم درب آکاردئونی بزنیم گفتند نزنید ها کرونا میگیرید. عید هم که خانه هستید و نیازی به این همه محکم کاری نیست. گفتیم چشم.

رویای خرید کانکس کاروان و رفتن به سفر نوروزی دور کشور را هم بی خیال شدیم. اولین سالی بود که سفر نوروزی با کاروان به خاطر کرونا بی خیال می شدیم. سالهای قبل از روی بی پولی قیدش را زده بودیم!

خلاصه دست از دنیا شستیم و نشستیم در خانه. دو هفته تمام از خانه تکان نخوردیم. فکر می کردیم روزهای سختی را می گذرانیم. فکر می کردیم داریم کار بزرگی انجام می دهیم. اما اشتباه می کردیم....

کار بزرگ و سخت از فردای نوروز شروع شد. از همان موقع که گفتند دیگر بیاید سر کار. گفتیم مگر کرونا تمام شد؟ گفتند نه گویا تمام شدنی نیست. دیگر باید با کرونا زندگی کنید! اینجا بودیم که فهمیدیم چه روزهای خوبی را پشت سر گذاشته ایم.

اولین چیزی که باید تهیه می کردیم ماسک بود. گفته بودند ماسک N95 بگیرید بهتر است. رفتیم خریدیم به قیمت 40 هزار تومان!!! شما الان را نگاه نکنید. فروردین 40 هزار تومن خیلی پول بود!

رفتیم سر کار و دیدیم ای وای. سرویس بهداشتی مشترک را کجایمان بگذاریم؟ چطور میشود سرویس رفت و سرویس نشد؟

رفتیم سر کار و دیدیم ای وای. سرکار بدون چای خوردن که نمی شود! چای خوردن هم که بدون کرونا نمی شود! سر کار بدون چای را به عنوان مزخرف ترین چیز دنیا انتخاب کردیم تا کرونا نگیریم.

رفتیم سر کار و دیدیم ناهار هم از گلویمان پایین نمی رود. گرسنگی کشیدیم و آمدیم خانه ناهار خوردیم.

رفتیم سر کار اما چطوری؟ همیشه راحت سوار مترو می شدیم و جلوی دفتر پیاده می شدیم. حالا باید هر روز توی ترافیک رانندگی می کردیم که کرونا نگیریم.

رفتیم و رفتیم و رفتیم. مردیم و مردیم و مردیم. این طور بود که فهمیدیم روزهای قرنطینه چه روزهای زیبایی بود!