دنیا جای قشنگیست( البته برای گفتن این جمله باید قبلش ظلم و جور ودرد و فساد را فاکتور بگیرم)
داشتم میگفتم .. پاریس و برج ایفل ، ترکیه استانبول، اهرام مصر ، ایتالیا و برج کجش..
همه ی اینها جذاب اند ، اما من قصه ی دیگری دارم داشتم فکر میکردم که اگر میشد با جادویی بدون در نظر گرفتن جبر جغرافیایی اراده کرد و به مکانی روی کره زمین رفت من کجا را انتخاب میکنم؟
دنیا برای قلب کوچک بنده که شاید کل مساحت صحنش اندازه کف دستم باشد خلاصه میشود در یک جایی که با آن 300 کیلومتر فاصله دارم (زیاد نیست اما برای یک کنکوری رفتن تا یخچال آشپزخانه هم زیاد است ..)
من آنجا را انتخاب میکنم همین الان ! جادو؟ جادو که برای داستان سیندرلا است فوق فوقش بتوانم چشمانم را ببندم و تصورش کنم.. بیایید داخل ذهن من بیایید خجالت نکشید ببخشید کمی به هم ریخته است :
آه اینجا را ببینید خدا برای آسمان اینجا هر روز دست به قلموی الهی اش برده و نقشی متفاوت میزند ترکیبی از آبی ، لختی صورتی، پودر طلایی نور و فرشتگانی که در آسمان میرقصند..
آسمان اینجا بدانگونه ست که اگر ببینمش بی اختیار بلند بلند خندیده و زیرلب میگویم : یاابلفضل
نگاهم کمی آن طرف تر به سقاخانه زمردی رنگی میخورد که نور های سبزش را روانه ی قلبم میکند و آن را وسوسه میکند که دست سمت قطار لیوان های یک بار مصرف ببرم ، و بنوشم به سلامتی نور
گل های سفید و بفشی که در باغچه کوچک قهقهه میزنند ،حتی گلبرگی از آنها میتواند قلب رنجورم را شفا دهد. (میخواهم یک بار مخفیانه گل نرگسی در آنجا بکارم..)
حوض بزرگ در وسط حیاط خانه پدری ام ؛ چشمه ی جاودانی ست آن همیشه فکر اینکه زیر آن حوض دنیای دیگری ست مرا قلقلک میدهد بالاخره یک روز خود را در آن می اندازم تا حقیقت را بفهمم
لامپ های کوچک رنگی که دست هم دیگر را گرفته اند و اطراف دلم ریسه میبندند
(در همین حین فهمیدم آزمونم را خوب ندادم ازین پس کلمات غمگین خواهند شد..)
سنگ های مرمری کف صحن که جان میدهد رویشان سر بخوری ،چای شیرینی که قدرت انحلال غم های رسوب شده و ته نشین شده ی کف قلبم را دارد .. چای را در قلبم ریخته و آن را به سراسر بدنم پمپاژ میکنم ..
حتما تا الان حدس هایی زده اید.. سرنخ آخر را میدهم و تیر خلاص را به قلب خودم میزنم به قلبی دور افتاده از این مستی بسیار... " آغوش وسیع سبز بابا "
جواب تمام معادلات من ، تنها ساحل امن امواج خروشان چشمانم یک کلمه است :حرم.
چشمان خود را باز کنید.
من جک اسپارویی هستم که با کشتی به گل نشسته ام به ساحل صحن تو میرسم لنگر غم هایم را می اندازم همین که چشمان کم سویم گنبد تورا میبینند لبخند میزنند و قلبم برای تپیدن الگویی تازه را دنبال میکند
بگذارید کمی بند احساساتم را شل کنم و با بیل جویی از چشمه ی احساسم به این نوشته های خشکیده باز کنم
من آدمی ساده در شهری کوچک هستم و کسی هم مرا نمیشناسد پس عصاره صداقت بیشتری در معجون کلماتم میریزم
" آقای من نور چشمان تو که چاله فضایی غم های من است آرام و مهربانانه به سوی قلبم می آید و دور آن حلقه میزند و دست های عزیزت کلاویه های قلبم را آن طور که میخواهند مینوازند آقای عزیز من امام رضای من قلبم را همواره در میان دست هایت نگه دار و زندگی ام را بنواز هرطور که میخواهی!
حرم تو کهکشانی ست اینجا بی شک منظومه ی دیگری ست که ناسا هنوز آن را کشف نکرده منظومه ای از اشک ها و لبخند های عاشقانی که قلب شان را در رود مهربانی تو داخل صندوقچه ای به امانت میگذارند و میروند امانتی که هیچ گاه خیال پس گرفتن آن را ندارند
میدانم ، خوب میدانم که سیاه تر از آنم که تو نور من باشی اما امید به رافت تو نمیگذارد نامه را تمام کنم از تو خواهش میکنم که اگر لازم بود سیلی بر عقلم بزن اما تورا به خدا بگذار گرمی حضورت را در قلبم حس کنم میدانم که تمام سیاهی هایی که دورم را گرفته اند خودم ساخته ام .
کمکم کن تا زود بیایم پیش تو لطفا مواظب این بچه ی کله شقت باش من سرمایه ای جز اشک های شورم ندارم و دلی که میسپارم به رود جاری کنار ضریحت "
لطفا بیا آخر داستان هم را بغل کنیم فقط همین. لطفا.
"لطفا اگر کسی مشهد است پستچی عزیز من باشد و برساند به دست آقای امام رضا"
Dayan.Javan