
«الان دانش و اطلاعات در دسترس به قدری شده هست که اگر قرار باشه شما بخواهید یه بخشی کوچک از اون رو برید بررسی کنید، باید بخش قابل توجهی از عمرتون را صرف اون کار کنید.» این جمله رو که می نویسم یاد یه موضوعی توی علم کامپیوتر می افتم به نام بحث multi-threading، منظور من چی هست؟ این که چیکار بکنیم تا توی یک جامعه سالم پیشرفت به معنی واقعی کلمه «تصاعدی» باشه.
به صورت کلی در یک جامعه ما افرادی داریم که در یک زمینه یا چند زمینه نخبه هستند ولی در زمینه های دیگر نباشند. دوتا روش می تونیم داشته باشیم:
خب در این زمینه فردی شما چیکار می تونید انجام بدید:
۱. در زمینه ای که به آن علاقه دارید ( یا زمینه «ها») برید مطالعه کنید و فکر کنید (چون علاقه به شما کمک می کنه در عمق مطالب فرو بروید) و یا در کلاس ها شرکت کنید و با افراد دیگر حرف بزنید --> تا به دانش برسید (دانش قدرت هست)
۲. سعی کنید (قبول دارم کمی سخت است) بدون فکر کردن به حواشی، و با رعایت کردن قوانین و پروتکل های حرف زدن و ارتباط برقرار کردن با استفاده از منطق و دانش با بقیه «حرف بزنید و ارتباط برقرار کنید». ---> تو همین جا توضیح می دم که چه اتفاقی تو جامعه می افته.(مثلا اینکه اغراق نکنید دروغ نگید، دانش رو از بقیه غایم نکنید و بقیه رو مسخره نکنید و به عبارتی دیگر «مثل آدم» ارتباط برقرار کنید) ( شبیه حدیث «زکات دانش انتشار آن هست»)
ما تو ریاضی یه چیزی داریم به اسم نمودار توزیع، که تو حالت عادی و نرمال یه همچین شکلی داره:

همان طور که می بینید در یک جامعه در صورتی که مثلا بخوایم در مورد برنامه نویسی و یا هر صفت دیگه ای تحقیق کنیم و افراد رو بر اساس مهارتی که دارن توی نمودار قرار بدیم، به نموداری شبیه به بالا می رسیم. افرادی هستن که خیلی حرفه ای اند ولی تعداد کمی دارن و افرادی داریم که تا حدودی آشنا هستن که اکثریت رو شامل می شن و اندکی که هیچی بلد نیستن.
ما برای اینکه بتونیم پیشرفت کنیم باید در هر مهارت، تاثیر گذاری افراد نخبه در جامعه رو بیشتر کنیم به طوری که دانش اون افراد به بقیه هم انتقال پیدا کنه(نمودار پایین) و در نهایت افرادی بیشتری داشته باشیم که مقدار بیشتری از اون مهارت رو بلد هستن.

حالا اگر این را ما بتونیم به بخش های دیگه هم تسری بدیم، یعنی اینکه بتونیم تو زمینه های دیگه افرادی داشته باشیم که بر اساس علاقه رفتن و علم رو به دست آورد و حاضر هستن که این دانش رو با بقیه اشتراک بگذارند جامعه قطعا پیشرفت می کند. (چون بقیه لازم نیست اون سختی ها رو برای به دست آوردن اون مقدار دانش بکشن و مسیر راحت تری رو می رن جلو)(یادتون نره ما در مقابل هم نیستیم، در کنار یکدیگریم)
ایده ای که در مورد مولتی تردینگ (نخبه هر حوزه در زمینه خودش) در حوزه اشتراک گذاری اطلاعات داشتم اینه که:
ما بتونیم با کمک کردن به بقیه، حالا با نوشتن، با حرف زدن، با پادکست درست کردن و ... اطلاعات واقعی و درستی که به زحمت به دست اومدن رو به بقیه بدیم تا همه بتونیم از دانش بهره مند بشیم. (درست مثل جنبشی که تحت لیسانس Creative Commons کارهاش رو پخش می کنه)
چندتا نکته:

یه بینش غلط این هست که «منی که اطلاعات رو به سختی به دست آوردم، اگر به راحتی در اختیار بقیه بزارم ضرر می کنم» چون ممکنه از بقیه عقب بیفتم و ... . حالا چرا این اشتباه هست؟
چون خودت رو از جامعه جدا کردی. ( مثل همون لفظی که می گه اگر «ملت» این کار رو بکنن، این می شه و ...) شما جزیی از ما هستید و پیشرفت ما، پیشرفت شما هست و بلعکس. وقتی که نیاز های پایه ای برطرف بشه و به پختگی برسیم، در نهایت به این می رسیم که برای راندمان و کارایی بهتر هم شده دعوا و کینه و ... رو بزاریم کنار. ( و قلوب ما متحد بشود)
هنوز حرفم رو قبول نداری؟ به همون دلیلی که مردم آلمان برای تقریبا هر کاری که می کنن مالیات می دن و این مالیات بخشیش می رسه به افرادی که کار ندارن و اداره کار آلمان به اون ها حقوق بیکاری ماهی ۱۰۰۰ یورو می ده. به نظر شما مردم اونجا می گن که ما برای چی پول باید بدیم؟ نه. اونجا این رو در نظر می گیرن که اگر فردی از جامعه نتونه به حداقل های زندگی برسه و ضربه ببینهو به فساد و ... برسه (بقیه رو هم آلوده می کنه)، ضرر هاش برای جامعه به مراتب بیشتر از حالتی هست که ماهی ۱۰۰۰ یورو بهش پول پرداخت بشه . البته آلمان این محاسبات رو بر اساس پول انجام داده و موازین اخلاقی و دستورات شرعی و ... رو حساب نکرده به این رسیده.
یا اینکه تحصیل تو آلمان در اکثر دانشگاه ها رایگان هست. چرا؟ چون تحصیل باید برای همه در دسترس باشه و حاضر هستن برای این مالیات بپردازن.
توی همچین چارچوبی همه فرصت یادگیری و حرف زدن «بر اساس منطق و احترام به هم» رو پیدا میکنن .با همین کارهای ساده، منتظر پیشرفت های تصاعدی باشید، دنیایی که در اون هر چند هفته و یا هر چند روز انقلاب علمی جدیدی رخ می ده.