
این روش رو خودم بعد از طی سال ها دست و پنجه نرم کردن با زبان انگلیسی و عربی و آلمانی و اسپانیایی به دست آوردم و به نظر خودم روشی هست که بهترین کارایی رو داره. دلایل خودم رو هم در ادامه شرح می دم.
طولانی بود نخواندم: شما در ابتدا برای یک مدت مشخصی سعی کنید که ۱۰۰۰ کلمه برتر ( یا هر مقداری که به نظر شما مناسب هست) رو خوب یاد بگیرید (مثلا برید معنی رو بخونید و مثال ها رو نگاه کنید)(خودتون رو مثل ماشینی در نظر بگیرید که در دنده های پایین داره دور می گیره تا سرعتش بیشتر شه). بعدش برید محتوای مورد علاقه خودتون که به اون زبان نوشته شده را استفاده کنید. (کتاب، فیلم و ... ، به طور کلی چیزی که به شما کلمه و لغت جدید یاد بده و شما رو به زبان جدید و به این فرایند یادگیری «علاقه مند نگه داره.») این رو هم فراموش نکنید که هر آنچه که می خواهید یاد بگیرید باید یک مقدار مشخصی انرژی بزارید. ( با توجه به توانایی می توانید اون رو تو زمان مناسب پخش کنید)
با زبان عامیانه و خیلی ابتدایی توضیح دادم تا همه کامل بتونن مسیر رو بشناسن و ابهامی وجود نداشته باشد. (البته مسیر درست «خودتون» رو باید «خودتون» شخصی سازی هم بکنید، با توجه به توانایی ها بعضی جا ها رو سریع تر، بعضی جا ها رو کند تر برید و ...)
اول یک سری کلیات که با این که زیاد شنیده شده ولی چون مهم هست خلاصه مرور می کنیم:
خیلی شنیدیم که برای اینکه شما توی چیزی پیشرفت بکنید، روزی یک بخش کوچک از اون رو انجام بدید. ولی احتمالا این جمله برای خیلی ها آنچنان مفید نیست. چرا؟ چون یکم کلی گویی شده و مشکل حل نشده. شما برای اینکه تو یه چیزی استمرار داشته باشید، باید به اون علاقه مند باشید ( همان طور که اگه به یک سریال علاقه مند باشید اون رو تا انتها و کامل می بینید.) و برای اینکه به یک چیزی علاقه داشته باشید در اون زبان:
البته کلاس رفتن هم کمک می کنه. یادمه یه جایی یه ضرب المثل آفریقایی رو خوندم که:
اگر می خواهید در جنگل سریع حرکت کنید، تنهایی بروید ولی اگر می خواهید به عمق جنگل بروید، با هم باشید.
البته این با هم بودن الزامی نداره که حتما در کلاس ثبت نام کنید (که کلاس رفتن به نظر من روش مناسبی هست برای حفظ استمرار)، می تونه وجود دوستی باشه که باهاش زبان رو بخونید و ... . کلاس رفتن برای شما این الزام رو می آره که باید یک درسی رو تا یک موعد بخونید و برای خودتون یک deadline (موعد ارایه کار) مشخص می کنید و چون برای اون پول دادید، به این راحتی ها نمی تونید از اون کنار بکشید. (یه قانونی هست می گه که اگر شما برای انجام کاری موعد تعیین نکنید مغز شما سعی می کنه که اون رو کشش بده)
بحث اصلی تر از اینجا شروع می شه:
چندتا کلمه رو یاد بگیریم راه می افتیم؟ به طور کلی تو زبان ها کاربرد کلمات یکسان نیست و بعضی کلمات کاربرد بیشتری دارند. (خیلی واضح!) یعنی اینکه شما لازم نیست برای کارهای عادی ۲۰ هزار لغت رو که یک کسی که نیتیو هست (زبان مادریش هست) بلده، رو شما هم بلد باشید. آمار ها نشون می ده که اگر شما حدودا ۱۰۰۰ کلمه پرکاربرد رو یادبگیرید، حدودا ۷۰ - ۸۰ درصد کلماتی که به طور معمول در جمله میان رو می شناسین. یک جمله ای که از روی یک کتاب برداشتم این هست:
شما می توانید با یادگیری کمتر از ۲٪ کلمات قرآن، معنای ۸۲٪ از کلمات به کاررفته در قرآن را فرابگیرید.
یا مثلا این:
Top 1,000 words cover 85.5% of all words (24,981,922/29,213,800). Top 10,000 words cover 97.2% of all words (28,398,152/29,213,800).
البته این وسط ممکنه یکمی اغراق هم بشه که مثلا شما با ۱۰۰۰ تا کلمه می توانید ۸۵.۵ درصد جملات رو بفهمید که البته درست نیست. شما اگر همه کلمات رو اگر بلد نباشید، باید بقیه رو حدس بزنید. (البته اثر مکمل تا اینجا به نفع شما جواب می ده، ۱۰۰۰ تا کلمه بعدی ۴ - ۵ درصد در حالت خوب به نفع شما خواهد بود: حالا چیکار کنیم؟)
ایده اصلی برای یادگیری این مقدار لغت اینه که شما یک بنیه و backbone قوی داشته باشید که معنی اون ها رو کامل بلد باشید و وقتی که به یک کلمه جدید رسیدید، بتونید راحت تر، با سعی و تلاش کمتر و البته با دقت بیشتر معنی درست اون رو حدس بزنید.
اگر فکر می کنید که برای عوض کردن دنده ماشین خوب دور نگرفتین، می تونین مرحله اول رو یه بار دیگه انجام بدین و به جای ۱۰۰۰ تا کلمه، ۲۰۰۰ کلمه رو یاد بگیرین. مهم ترین نکته اینه که «ادامه بدین» حتی اگر لازم شد روش رو تغییر بدین.
حالا شما باید سعی کنید که دامنه لغتتون رو به طور هدفمند بالا ببرید. بهترین منبع برای شما چی هست؟ کتاب درسی؟ نه! اگر زبان شما الان خوب بود چیکار می کردید؟ فیلم نگاه می کردید؟ کتاب می خوندین؟ الان «سعی کنید» که اون کار رو انجام بدید. البته مستقیم نرید سراغ محتواهایی که نیاز به دامنه وسیعی از لغت دارند. فراموش نکنید که شما الان در زبان جدید حداکثر یک یا دوساله هستید و یک بچه دوساله نمی ره سراغ کتاب فلسفی. (به طور عموم می گم. شما می تونید روش رو هرجور که برای شما مناسب تر بود تغییر بدید.)
خوبی این بخش چی هست؟
چرا روش «شروع» یا همون مرحله اول ایده آل تر نیست؟
اینکه شما دارید متن می خونید و از صرف حفظ کردن کلمه بیرون اومدید باعث می شه که قدرت فهم شما از متن بالا بره. اینکه شما دارید کلمات رو حدس می زنید باعث می شه که اون کلماتی رو که چندین بار حدس زدید به خاطر بسپارید ( حتی با اینکه که ممکنه چنین حسی نداشته باشید، بعدا در این مورد هم با توجه به کتاب Make it Stick حرف می زنیم).

و وقتی که شما اون کلمات پرکاربرد رو بلد هستید، یادگیری کلمات بیشتر همچین نتیجه ای رو داره.(نمودار پایین رو دارم می گم) (محور عمودی: فهم شما از کلمات متن و محور افقی: تعداد کلمات حفظ شده)

حالا این عدد ۱۰۰۰ از کجا اومده؟ واقعی هست؟ بله. البته این عدد چیز خیلی خاص و پیچیده ای نیست. اومدیم کلمات یه سری متن رو (البته تعداد متن های بررسی شده زیاد هست که خطا کمتر بشه) شمردن و دیدن که اگر مثلا «حدود» ۱۰۰۰ تا کلمه رو بلد باشید این قدر درصد کل کلمات را در واقع فهمدید و اگر ۵۰۰ تا کلمه رو بلد باشید، فلان قدر. کار خیلی سختی نیست. من هم کاری مشابه همین انجام دادم و ۳۰ صفحه اول زومیت رو اومدم کلمه هاش رو شمردم و نتیجه من هم مشابه بود: شما با دانستن ۲.۲ درصد کلمه به ۶۸ درصد فهم می رسید. (اگر کلمه ها دیگر رو بلد نباشید، باید بقیه کلمات رو حدس بزنید تا بتونید متن رو «بفهمید»)
چندتا ایده باحال دیگر رو می خوام توضیح بدم که اون ها هم مرتبط هست و دید شما رو باز می کنه:


شما وقتی که چنین مسیری رو می رید جلو به همچین نموداری می رسید که در اوایل شما احساس پیشرفت و موفقیت و خوشی دارید و در «Dip» یا گودی شما احساس می کنید که با وجود تلاش زیاد به همان مقدار نتیجه نمی گیرید و دوست دارید که ترک کنید و به کاری برسید که به نظر می رسد در برابر انرژی و زمان شما به شما نتیجه و پاداش بیشتری می دهد. اما این را در نظر نگرفته اید که هر کاری که شما می تونید در اون پیشرفت بکنید یک همچین مرحله ای داره! و بدترین انتخابی که شما می تونید بکنید این هست که با وجود هزینه زمان و انرژی، ترک کنید. برای بیرون رفتن هرچه سریع تر از گودی چیکار کنیم؟ ترک نکنید! (فقط همین) حالا به چی وابسته هست (چی رو بیشتر خرج کنیم میام بیرون؟) انرژی
شما باید در اینجا شرایط را طوری تنظیم کنید که گودی و پیشرفت «به نظر» کم باعث جا زدن شما نباشد، لازم نیست که همه زور خودتون رو همون اول بزنید و خسته بشید. اصلا می تونید شرایط رو طوری تنظیم کنید که با وجود پیشرفت کردن (حالا با هر روشی که برای شما بهتر هست، ترک نکردن شما مد نظر می باشد) احساس خستگی به شما دست ندهد. خب چیکار کنم؟ فیلم ببینید، کتاب داستانی بخوانید که در آن غرق می شوید و آهنگ گوش بدید.
البته این احساس تا حدودی درسته. وقتی توی گودی می افتین به خاطر تغییر حالت زیر هست و وقتی که اوج می گیرین به خاطر احساس برتری (و البته برتر بودن در اون زمینه) در اجتماع و جامعه هست. (دیگه زیاد توضیح نمی دم طولانی شد)

این نتیجه تجربه من بود ( که البته بعضی جاهاش رو کوتاه کردم که خیلی زیاد نشه، البته همین هم راهنمای جامعی هست که چرا این روش رو انتخاب کردم و چرا پیشنهاد می کنم که شما هم همین روش رو انتخاب کنید) این مطلب رو نوشتم چون معتقدم کمک به هم وطن و هم نوع در صورتی که باعث پیشرفت اون بشه، در واقع باعث پیشرفت خودمم هم می شه. امیدوار هستم که موفق باشید.