این نمایشگاه به انتخاب عابدینی و خانکشیپور بود. ترکیبی از هنرمندان قدیمی و بهنام و هنرمندان جدیدتر. تجربۀ دلچسبی بود و از تماشای نمایشگاه به طور کلی لذت بردم. یکی از دلایلش انتخاب کارها و نوع چینششان بود که من را اذیت نمیکرد و میتوانستم شکلها و فرمهای مختلف هنری را بدون اینکه تو هم باشند ببینم. یکی از مهمترین نکتههایی که از نمایشگاه لذت بردم هم همین بود. اینکه فرمهای مختلفی بود و یکی دو عکسی هم که در میان نقاشی و مجسمهها بود از کلیت نمایشگاه بیرون نمیزد و حسی شبیه دیگر آثار داشت. البته یکی دو اثر ضعیفتر بودند که نمیخواهم بگویم «هر نمایشگاهی این طوری هست» اما ای کاش صرفاً برای پر کردن فضا دیگر همهچیز را اینجا نمیگذاشتند و شاید خلوتتر بودن بهتر از این بود که برخی آثار فاصله با استاندارد خود نمایشگاه داشته باشند.
اما مهمتر از خود نمایشگاه که تجربۀ خوبی بود و ممنون از گردانندگان باید کلی غر دربارۀ اجرای نمایشگاه بزنم. اینکه نمایشگاهها در پاساژها آمدند را داشتم تحمل میکردم اما اینجا انگار من را انداخته بودند در پارکینگ ترسناک یک پاساژ و از اینکه هر فضایی را با نور دادن و رنگ سفید تبدیل به گالری میکنند برای من ناخوشایند است.
اما بخش دیگری از ناخوشایندی مربوط به اسم آثار بود که همگی انگلیسی بودند و نمیدانم چرا به فارسی نگذاشته بودند. آیا تمام کسانی که از نمایشگاه دیدن میکنند انگلیسیزبان هستند یا ما را عار دانستند که برایمان به فارسی اسم آثار را بنویسند؟ و مهمتر اینکه روی کاغذ ساده چاپ شده بود که خدایی نکرده یک وقت هزینۀ بیشتر نکنند و مهمتر از مهمتر اینکه همان هم یک دست نبود و گاهی متریالی که در اثری به کار رفته بود را روی کاغذ اثر نمیدیدیم. حتی در اسامی چاپشده روی دیوار هم یکدستگی نبود و مثلاًٌ در جایی تاریخ مرگ و تولد جابهجا بود که احتمالاً مثل هر چیزی در ایران باید بگوییم پیش میآید و سختگیر نباشیم که نمیتوانم قبول کنم. اندازهها به اینچ هم زده شده بودند و از طرفی برخی آثار به دلار فروخته میشدند که باز هم برایم جالب بود که انگار این نمایشگاه در فضایی غیر از ایران داشت اجرا میشد یا شاید هم مختصات فرشته باعث شده که کمی جوگیر شوند و به جای یک استاندارد خوب فقط ظواهر را خیلی سطحی اجرا کنند.