
یکی دیگر از پروژههای دستان که این بار بیرون از همان فضای نیمچهنمایشگاهی هم بود و شبیه یک حجره در یک پاساژ بود که البته خودشان خیلی شیکتر توضیح داده بودند که میخواستند در فضاهای غیرمانوس و در محیطهای عمومیتر اثر را به نمایش بگذارند که البته در یک روی کاغذ زیبا است اما در اجرا نهایتاً فقط در جایی اجرا میشود که بتواند «کلاس» داشته باشد و نه یک محیط کاملاً عمومی؛ در واقع اگر نیت گردانندگان این بوده که هنر را وارد فضایی عمومیتر کنند لااقل اینجا موفق نبودند چون فضای عمومی که انتخاب میشود بسیار گزینشی است و مخاطبی را به سمت خودش میخواهد بکشاند که هم اثر را خراب نکند و هم نیمچه درکی از هنر داشته باشد و هم بتواند ازش برداشت کند چه به شکل معنوی که میتواند تعریف و معرفی باشد و چه مالی که مشخصاً در یک فضای عمومیتر مصلاً مترو یا میدان چنین امکانی وجود نداشت.
اما دربارۀ خود نمایشگاه. دو هنرمند با آثاری که درفرم شاید شبیه هم باشند اما فضاهای مختلفی دارند در کنار هم قرار داشتند و برایم جالب بود. مشخصاً اینکه یوشا بشیر چی میزند که چنین طرحهایی میکشد خیلی زیاد برایم جالب است. من به این طرحها میگویم «طرحهای ویندوزی» و برایم یادآوری دوران قدیم است که کامپیوتر داشتم و فضای دیجیتال هنوز این قدر پیجیده و جالب نبود. آثاری شبیه آثار بشیر قبل از این هم دیده بودم و خب، خود اثر برایم تکراری بود و هنوز کسی که بتواند چیزی شبیه این آثار اما متفاوت از دیگران بسازد را پیدا نکردم و البته شاید این را هم بگوییم که هر اثر انتزاعی هم شبیه دیگری است که بله، برای من تکراری حساب میشود. با این حال این شکل آثار و فکر کردن به فرم اجرایشان همیشه برایم جالب است. آثار دهقان هم همان بازیگوشی همیشگی را داشت و البته همیشه برایم اثرش انگار چیزی کم دارد. انگار که میخواهد جایی میان هنر عامه و پاپ، و هنر نمایشگاهی باشد اما برایم بین دوتایش قرار میگیرد که نه آن قدر زیبا است که بخواهم داشته باشمش و نه آن قدر بازاری که فکر کنم هر کسی از پسش برمیآید. تکرار روحها در اثر و کارهای غیرتکراری رویشان بانمک بود اما انگار همینجا متوقف میشد و بانمک بود شرط کافی برای هنری شدن اثر نیست. اینکه چه چیزی در اثرش کم است را هنوز پیدا نکردم اما انگار هنوز به صدای شخصی خودش نرسیده و این تجربهگراییها و بازیگوشیها اثر را برایم باحال و تماشایی اما به آنی هم فراموششده میکند.
کف سالن شبیه چیزی مثل ایزوگام کشیده بودند که برقبرق میزد و با فضای کلی نمایشگاه یکسو بود. از طرفی در یک فضای این قدر کوچک وقتی کسی مراقب آثار است و همیشه به نظر میرسد یک دانشجوی بدبخت است که دارند ازش بهرهکشی میکنند دیدن راحتتر آثار را از من میگیرد و نه فقط در این نمایشگاه بلکه هر نمایشگاهی که کسی مراقب است باعث میشود احساس مزاحم بودن بکنم.



