
اینجا به خود نمایشگاه شاید باید دربارۀ این بنویسم که چرا یک نمایشگاه خوب میتواند یک نمایشگاه خوب نباشد وقتی در اجرا بد است. این یک نمایشگاه عکس بود که مرکز اتفاقاتش جنگ بود و تلاشی بود از اینکه نشان بدهد واقعیت و بازنمایی چه تفاوتهایی با هم دارند و خب، بعد از تجربۀ جنگ تماشای عکس جنگ برای خود من خیلی متفاوت است و عکسهای خیلی خوبی هم در نمایشگاه بود اما مشکل از جایی شروع میشود که شکل نمایش از حالت کلاسیک یعنی چاپ عکس و نمایش روی دیوار خارج میشود و بروز بهروزتری دارد که پردههایی از سقف آویزان بود و عکسها چند ثانیهای روی دیوار نمایش داده میشدند و بعد عکس بعدی نمایش داده میشد. نمایشگاه خیلی سرسری دیدم چون به من اجازه نمیداد تا عکسها را با دقت ببینم و شاید خود نمایشگاهگردان هم این را بخشی از نمایشگاه بداند اما در کَت من نمیرود. حتی فکر کردم از آنجایی که ریززمین دستان شبیه دخمه و کوچک است این کار را کردند چون هم هزینۀ کمتری دارد و هم خیلی کار راحتتری است که نمیتوانم بگویم نامحتمل بوده و برایم دلیلی خیلی محکمی است. با این حال نمایشگاه به این شکل به نمایش درآمده و برای من دیدنش سخت بود چون بهم اجازۀ دقیق شدن نمیداد. نمیتوانستم فرق پردهها را بفهمم و نمیفهمیدم عکاس کار کیست و فقط وسط چندتا اسلاید که مدام رد میشدم گیر افتاده بودم و باز هم بگویم که اگر هم این شکل نمایش آگاهانه بود برای من جواب نداده و نه آثار را فهمیدم و نه اینکه وارد فضای آثار بشوم و سریع زدم بیرون تا نفس بگیرم و از عکسهای نصفهونیمه خودم را رها کنم که هم اثر حیف میشد و هم حسی از گول خوردن که مثلاً من عکسی از یعقوبزاده نمیدیدم و فقط تصویری دیجیتال میدیدم.



