
نمایشگاههای گروهی چند شکل دارند و این نمایشگاه یک سروشکلی داشت و فقط چندتا اثر را کنار هم نچیده بودند. مفهوم اصلی «فاصله» و شاید انتظاری است که بین دو اتفاق میکشیم. آثار چینش خیلی خوبی داشت و جلوی دستوپا نبود و فضای راحتی برای راه رفتن داشت که خب، شاید طبیعی باشد اما این روزها این قدر در هم میچپانند که همین هم میتواند یک نکتۀ مثبت باشد. تنوع فرمی آثار هم خوب است و از مدیومهای مختلفی میتوانستی اثر ببینی و جالبتر اینکه بازۀ سنی هنرمندان هم زیاد بود. در کاتالوگ سن را نوشته بود و هنرمند جوان بیست ساله هم در نمایشگاه شرکت کرده بود و خب، دیدن این تنوع (در هر شکلی) خیلی خوب بود. مثل همیشه بیانیۀ نمایشگاه را نفهمیدم و بیانیهای که هر کدام از هنرمندان برای اثرشان نوشته بودند هم بهم کمکی نکرد. ظاهراً استیتمنت را باید طوری بنویسند که هر در فارسی سختخوان باشد و هم نفهمی چطوری این کلمات را بهم وصل کردند؛ و حتی ربطش به اثر را نفهمی.
این را به یک دلیل مهم میگویم. من همراه دوستی که در نمایشگاه اثر داشت رفتم و خب، یک توضیحی اجمالی سر هر اثر به من داد و واقعاً به فهم و درک من از اثر کمک زیادی کرد. یعنی وقتی نمایشگاه را تمام میکردی یک حسی از فهمیدن داشتی و اینکه چطور این آثار به اینجا رسیدند و چه حیف که در استیتمنتها و کاتالوگ نمایشگاه این وحدت وجود نداشت. بیشتر از اینکه بخواهم دربارۀ آثار بنویسم برایم این مهم بود که شکلهای مختلفی در نمایشگاه بود و با خودم میگفتم که «چه باحال! پس این شکلی هم میشود کار کرد.»
قیمت آثار را هم نگاه کردم. چندتایی خیلی زیاد در پاچه قرار بود برود اما در نهایت با اینکه خودم پولی در بساط ندارم قیمت معقولی برای بیشتر آثار گذاشته شده بود و فکر میکردم خیلی بیشتر از اینها گران باشد. درست که وضعیت خوب نیست اما میشد برنامهریزی کرد که مثلاً در سال یک اثر خرید البته به شرطی که بقیۀ نمایشگاهها هم با همین قیمتگذاری جلو بروند. نمایشگاه کاتالوگ دیجیتال داشت که البته به ترتیب حروف الفبای انگلیسی بود اما خب، لااقل یک توضیحی از هر هنرمند داشت و تلاش شده بود به درک بیشتر از نمایشگاه کمک کند. هنوز نمیتوانم با این گالری کنار بیایم و اینکه وسط یک پارکینگ هستم و مردم دارند اینور و آنور میروند برایم عجیب است.