
قبل از این نمایشگاه دو نمایشگاه دیگر هم رفته بودم که خوب نبودند و اتفاقاً هر دو از آدمهای مطرحی یعنی اردشیر محصص و کامبیز درمبخش بودند. این نمایشگاه بهم یادآوری کرد که هنوز در این فضای هنری ایران نمایشگاههای تصویرگری چند قدم جلوتر هستند و ردی از طراحی و زیبایی و ذوق و ایده را در آنها میبینیم در حالی که هنر گالریها تقریباً تکرار مکررات شده که حتی خود هنرمند هم شاید باور نداشته باشد و بیشتر با استفاده از ارتباطاتی که داشته توانسته اثرش را به نمایش بگذارد؛ و تازه همهٔ اینها را با این وجود میگویم که از این نمایشگاه کمتر از نمایشگاههای دیگر تصویرسازی خوشم آمد.
ایدهٔ نمایشگاه بر این ایده استوار بود که قاب هم مهم و بخشی از اثر است و در واقع جدا از اینکه برخی آثاری را روی کاغذ یا مدیومهای دیگر کار کرده بودند قاببندی نقش مهمی داشت و به شکلهای گوناگون خودش بخشی از اثر شده بود. خلاقیت و تلاشی که در این کار شده بود برایم جالب بود اما یک نکته باعث شد که کمتر این نمایشگاه را دوست داشته باشم.
اینکه انگار وقتی کار به یک حجم رسیده بود و به جای طراحی و اتود زدن باید با چیزی کار میشد که قبلاً برایشان تجربه نبوده همهچیز کمی خامدستانه و شبیه کاردستی شده بود. انگار هر کسی در همان چیزی که اول ساخته بود مانده و آن چیرگی که در طراحی داشتند اینجا به کارشان نیامده بود چون رسماً بعضی از کارها به مجسمه م حجم پهلو میزدند. چون برخی از این تصویرگرها را دوست دارم و میدانم که کارشان خیلی خوب است اما اینجا اصلاً جالب نبودند و خامدستیِ هویدای در برخی آثار بود و یکدست نبودند. یکدست نبودند به این معنی که همگی برای این نمایشگاه نباید انتخاب میشدند و انگار فقط به خاطر اینکه این آثار از بقیه بهتر بودند به اینجا راه پیدا کردند.