
اگر اسم گالری را درست بگویم نمایشگاه در ده ونک پلاس برگزار میشد. فکر کنم کشف اینکه کدام گالری نمایشگاهی را برگزار کرده هم تا چند وقت دیگر سخت بشود این قدر که اطلاعات به آدم حتی پوسترها هم نمیدهند و باید از صدتا بگردی تا اصل ماجرا را پیدا کنی. مثلاً اینجا با همکاری «مدار موازی» بود اما خود نمایشگاه مدار موازی نبود و خلاصه کمی دارد لااقل برای من پیچیده میشود اما منباب خود نمایشگاه...
چند سالی هست که بیتا فیاضی را دنبال میکنم و چیزی که خیلی زیاد برایم مهم بود این بود که همیشه گروهی نمایشگاه برگزار میکند یا حتی اگر دقیقتر بگویم نمایشگاهی به اسم او جمع میشد تا بشود آدمهای مختلف را دید و این ایدهاش را دوست داشتم و این اولین نمایشگاه منفردی بود که از او میدیدم. و اولین باری که دیدم چندتا آدم مشغول انتخاب اثر برای خرید بودند که خیلی باحال بود. انگار داشتند کاسه بشقاب میخرید و احتمالاً وقتی بتوانی یک اثری را بخری میتوانی شبیه کاسه بشقاب هم باهایش برخورد کنی و این را به نشانۀ بد نمیگویم و صرفاً برایم جالب بود.
نمایشگاه دو بخش داشت. مجسمهها و طراحیها. مجسمههای کوچکی که کنار هم شلوغ چیده شده بودند و شبیه یک نمایشگاه معمول که با حوصله چیده میشد نبود اما برایم از طرفی هم جالب بود. انگار داشتم گشت میزدم و باید با دقت میان این همه مجسمه نگاه میکردم. راستش اگر از مجسمهها خوشم نمیآمد احتمالاً یک فحشی به این شکل اجرا میدادم چون بیشتر شبیه بساط کردن بودن تا «نمایش» آثار اما از مجسمهها خوشم آمد. مهمترین دلیلش تنوع کارها بود. با اینکه به نظر میرسید همگی شبیه هم هستند اما واقعاً اینطور نبود و برخی در فرم بسیار با هم فرق داشتند و برخی هم در ریزهکاریها و شکل اجرا. این تنوع و دیدنشان کنار هم خیلی جالب بود. با اینکه انگار مجسمهها دفرمه و حسوحال تلخی داشتند که به نظرم هم داشتند نوعی شوخطبعی هم درونشان بود. انگار این بازی با مجسمهها یک جور دلخوشی هم داشت و تماشایشان خوش میگذشت. بدنها و شکلهایشان و نوع ساختشان شبیه یک قصه بود که میتوانستی چیزهایی را درونشان ببینی که اغلب در مجسمهسازی امروز فراموش شد و فقط و فقط «فرم» مهم شده است. استفاده از رنگها هم همینطور بود. با اینکه رنگها انگار کمرنگ و بیجان بودند اما رنگ داشتند و یک جانی بهشان داده بود. چون باز هم استفاده از رنگ انگار در مجسمهها فراموش شده و مثل کالاهای امروزی کلاً رنگ دارد کمکم از همهچیز حذف میشود.
بخش دوم نقاشیها و طراحیها بود که خیلی زیاد متنوعتر از مجسمهها هم بودند. خب، برخیشان را دوست نداشتم چون انگار سرسری بودند و انگار به خاطر اسم بیتا فیاضی بود که نمایش داده میشدند و فقط میخواستند دیوار را پر کنند اما برخیشان بسیار جالب بودند و تنوعی که در آثارش داشت برایم حس خوبی داشت. اما فقط باید یک یک چیز صحبت کنم و آن کلاژ بود. دوتا کلاژ الان یادم هست و چون برایم یک مدیوم بسیار جذاب و تماشایی است واقعاً از این دو کلاژ هم لذت بردم و کیف کردم. این اتاق و تجربۀ تماشای مجسمهها و طراحیها برایم خوشایند بود و با اینکه هنوز هم فکر میکنم شلوغ بود (چه مجسمهها و چه طراحیها) اما نهایتاً تجربۀ خوبی بود که یکجا بودند و شاید هم اسم بیتا فیاضی دارد گول میزند.
اتاق دیگری یک حجم کارتنمانند بود که ویدیویی هم در حال اجرا بود که همان حجم را نشان میدهد که از جایی نصف شده است. برای من این اتاق حس اضافی داشت و نتوانستم باهایش ارتباط برقرار کنم. اگر بخواهم شوخی کنم انگار که بعد از یک نمایشگاه خوب باید بهم یادآوری میشد که هنر مدرن میتواند سر کارم بگذارد و یک گالری باید تلاش کند تا چیزی نامربوط را به نمایشگاه اضافه کند و بگوید که ببین میتوانم هر چیزی را شبیه هنر کنم و تو هم تماشا خواهی کرد.




