
بهنامِ او؛ مینویسم از برایِ زیستن.
«قلعهی حیوانات»
روایتیست از جورج اورول.
قصهایست حولِ محورِ؛
صاحبِ مزرعه / دو خوک / اهلِ مزرعه.
در میانِ اهلِ مزرعه صحبت به میان آمده بود که؛
صاحبِ مزرعه (آقای مانر) را از مزرعه بیرون بیندازند و حیوانات؛ خود؛ حکومت کنند.
«بشر؛ حیوان را به ستوه آورده بود.»
شیری که باید گوسالههایشان آن را تغذیه میکردند؛
به دست چه کسانی تصاحب شد؟
سَری که باید به تن میماند؛
به دستِ چه کسانی جدا از تن ماند؟
جوجهای که باید نزدِ مهرِ مادر و سایهی پدر میماند؛
به دستِ چه کسانی دور از وطن ماند؟
گوسالهای که نفس میکشید؛
به دستِ چهکسانی در حسرتِ نفس ماند؟
مادری که با خونِ جگر جگرگوشه را به قامت رساند؛
به دستِ چهکسانی با خونِ دل در حسرت ماند؟
آن کسان؛ دور از تو نیست.
آن کسان / «انسان»
انسان برایِ رسیدن؛
هزار نرسیدن را نصیبِ حیوان میکند.
دستهایی که قرار بود خالق باشند و هنر بیافرینند؛
چیزی جز کشتار نصیبِ هستی نکردند.
[در ادامه محتوای داستان فاش میشود.]
حیوانات؛ صاحبِ مزرعه را به بیرون انداختند.
دو خوک؛ حکمرانی را بر عهده گرفتند.
در این ایام اوضاع بر وفق مراد گذشت.
امّا در روزی از روزها این دو خوک به اختلاف افتادند؛
یکی از خوک ها از مزرعه رفت؛
دیگری حکومت را ادامه داد.
در نهایت؛
خوک؛ مطیعترین حیوانِ مزرعه را راهیِ راهای کرد که مقصد آرزو میکرد ایکاش راه به او نمیرسید.
پایان / روایت همچنان باقیست.
نگار همتی - تابستانِ ١۴٠۵