
بهنامِ او؛ مینویسم از برایِ زیستن.
«شرطبندی»
روایتیست از متحیرانه به پایان رسیدنِ یک شرط.
شرط از این سوال آغاز گشت؛
اعدام یا حبس ابد؛ کدام یک بهتر است؟
اعدام رشتهیِ زندگانی را به فوریت قطع میکند؛
ولی حبس ابد مرگیست تدریجی.
اما از سوی دیگر؛
زندگی به هر نحوی که باشد؛ از مرگ بهتر است.
[محتوای داستان در ادامه فاش میشود.]
آوکا وکیلی نوجوان به دیدگاهِ دوم پایبند بود؛
درست بالعکسِ صرافِ ثروتمند.
بدین ترتیب شرطی بینِ ایندو؛ برقرار گشت.
وکیل برایِ آنکه اثبات کند زیستن به هر طریقی از مرگ بهتر است؛ تن به ١۵ سال حبس داد.
صراف در صورتِ به پایان رسیدنِ این مدت زمان؛
بر سرِ ٢ میلیون تومان قمار کرد.
سالِ اول؛
- صدایِ پیانو روز و شب رویِ دورِ تکرار بود.
- از مصرفِ سیگار و شراب امتناع میورزید.
[با پایبندی به این باور که؛
مسکر- شهواتِ انسان را که دشمن محبوسِ انسان است؛ تحریک میکند.]
سالِ دوم؛
- صدای پیانو قطع شد.
- همچنان از مصرف سیگار و شراب امتناع میورزید.
- به خوانشِ کتابهایِ ادبی روی آورد.
...
سالِ پنجم؛
- صدایِ پیانو دو مرتبه شنیده شد.
- شراب را نوشید.
- تمامِ زندگی را به تماماً خوردن و خوابیدن سپری کرد.
- دچار به روحیهای غضبناک شد.
سالِ ششم؛
- زبان هایِ مختلف را فرا گرفت.
- به فلسفه روی گرایید؛
منتهایِ جدیت را در این راه بهخرج داد.
- به خوانشِ کتبِ بسیار روی آورد.
...
سالِ دهم؛
- آمارِ خوانشِ وی به ششصد جلد کتاب رسید.
...
سالِ چهاردهم و پانزدهم؛
- به خوانشِ هر کتابی که به دستش افتاد؛ روی آورد؛
اما بیحوصلهتر از آنکه بود که بخواهد حوصلهیِ انتخاب به خرج دهد.
...
[واپسین ساعاتِ شرط] ؛
وکیلِ نوجوان چند ساعت قبل از اتمامِ ١۵ سال؛
از اتاقی که در آن محبوس بود؛ به میلِ خود؛ خارج شد.
نه از اینرو اینکه کم آورده باشد؛ نه!
از اینرو که در عمل ثابت کند از هر آنچه که مردم برایِ آن زندگی میکنند؛ بیزار است.
ثروت، جمال، مقام و عقل بیمعناست.
مردم به عقل و ثروت و جمال و مقامِ خود مباهات میکنند؛ ولی تمام اینها چیزهای بیهوده میباشند و وقتی دست مرگ به طرف همگان دراز شد و نیستی با قیافهیِ هولناک روی آورد هیچ یک از اینها نمیتوانند برای وجود؛ دفاع کنند.
هیچ یک از اینها نمیمانند؛ به راستی چه میماند؟
آن لحظههایی میماند که با حسِ عشق به سر شد.
زندگی را با عشق؛ میتوان به غایت زیست.
گاه «تنها» / گاه با «تنها»
و اگر کنارِ عشق؛ انسان تن به «خلقِ اثر» دهد؛
زیستنی را تمامعیار و فناناپذیر زیسته است.
پایان / روایت همچنان باقیست.
نگار همتی - بهار ١۴۰۵