چشم بیمار

به عشق چشم بیمارت دلم بیمار می بینم

ولی از نوش سیراب لبت تیمار می بینم

همیشه چشم سرمست ترا مخمور می یابم

ولی در عین سر مستی خوشی هشیار می بینم

لب لعلت چو می بوسم حدیثی باز می گویم

از آن طوطی نطق خود شکر گفتار می بینم

نهال سرو بالای ترا بر دیده بنشانم

چو بخت است این که چشم خویش بر خوردار می بینم

به عالم هر کجا حسن خوشی زیبا که می یابم

خیال عکس خورشید جمال یار می بینم

ببین بی روی جانانه چه باشد حال جان و دل

چو بی گُل خاطر بلبل چنین افکار می بینم

چوسیّد صوفئی صافی که بود او ساکن خلوت

ز عشقت بر سر میدان نشسته زار می بینم

نعمت الله

من بخال لبت ای دوست گرفتار شدم

چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم

فارغ از خود شدم و کوس اناالحق بزدم

همچو منصور خریدار سر دار شدم

غم دلدار فکنده است بجانم شرری

که بجان اَمدم و شُهرۀ بازار شدم

در میخانه گشایید برویم شب و روز

که من از مسجد و مدرسه بی زار شدم

جامۀ زهد و ریا کندم و بر تن کردم

خرقۀ پیر خراباتی و هوشیار شدم

واعظ شهر که از پند خود اَزارم داد

از دم رند می اَلوده مدد کار شدم

بگذارید که از بتکده یادی بکنم

من که با دست بت میکده بیدار شدم

خمینی (ره)

گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس

شیوۀ آن نشدش حاصل و بیمار بماند

پیش چشم تو بمیرم که بدان بیماری

می کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش

بمژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم

لیکن از لطف لبت صورت جان می بستم

چشم تو خدنگ از سپر جان گذرانید

بیمار ندیدیم بدین سخت کمانی

حافظ

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید

هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

حافظ