
ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
در ده قدح که موسم ناموس و نام رفت
وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم
عمری که بی حضور صُراحیّ وجام رفت
در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود
می ده که عمر در سر سودای خام رفت
مستم کن آنچنان که ندانم ز بی خودی
در عرصۀ خیال که آمد و کدام رفت
بر بوی آنکه جرعۀ جامت به ما رسد
در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت
دل را که مرده بود حیاتی به جان رسید
تا بویی از نسیم می اش در مشام رفت
زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه
رند از ره نیاز به داراسلام رفت
نقد دلی بود که ما را صرف باده شد
قلب سیاه بود و از آن در حرام رفت
دیگر مگو نصیحت حافظ که ره نیافت
گم گشته ای که بادۀ نابش به کام رفت
حافظ
ساقیا بادۀ گلرنگ بیار
داروی درد دل تنگ بیار
روز بزمست نه روز رزم است
خنجر جنگ ببر چنگ بیار
ای ز تو دَرد کشان دُردکشان
دُردیی که کندم دنگ بیار
روز جامست نه نام و ناموس
دُردیی آن سره سرهنگ بیار
کیمیایی که کند سنگ عقیق
آزمون کن بر او سنگ بیار
صیقل آینۀ نُه فلک است
ز امتحان آهن پُر زنگ بیار
چشمۀ خضر ترا می خواند
که سبو کش دو سه فرسنگ بیار
پس گردن زچه رو می خاری
نک ظفر است تو آهنگ بیار
حرف رنگست اگر خوش بویست
جان بی صورت و بیرنگ بیار
کم کنی رنگ بیفزاید روح
بوی روح صنم شنگ بیار
لب ببند از دغل و از حیلت
جان بی حیلت و فرهنگ بیار
مولانا