
به می سجّاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزلها
بکوی می فروشانم بجامی بر نمی گیرند
زهی سجّاده تقوی که یک ساغر نمی ارزد
گفتم شراب و خرقه چه تقوی و مذهبست
گفت این عمل بمذهب پیر مغان کنند
خود گرفتم کافکنم سجّاده چون سوسن بدوش
همچو گل بر خرقه رنگ می مسلمانی بود
رندی نشست بر سر سجّادۀ قضا
حیزی دگر به مرتبۀ سروری رسید
دلق و سجّادۀ حافظ ببرد باده فروش
گر شراب از کف آن ساقی مهوش باشد
زکوی میکده دوشش بدوش می بردند
امام خواجه که سجّاده می کشید بدوش
نیست در کس کرم و وقت طرب میگذرد
وقت آنست که سجّاده به می بفروشیم
عافیّت چشم مدار از من سجّاده نشین
که دم از خدمت رندان زده ام تا هستم
در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
حاصل خرقه و سجّاده روان در بازم
سجّاده و خرقه در خرابات
بفروش و بیار جرعه ای می
حافظ