
بوالحسن گفت حسن را که ازین خانه برو
بوالحسن نیز در افتاد وحسن می نرود
جان پروانۀ مسکین ز پی شعلۀ شمع
تا نسوزد پر و بالش زلگن می نرود
مرغ جان هر نفسی بال گشاید که پرّد
وز امید نظر دوست زتن می نرود
زن ز شوهر ببُرد چون به تو آسیب زند
مرد چون روی تو بیند سوی زن می نرود
جان منصور چو در عشق تواش دار زدند
در رسن کرد سر خود ز رسن می نرود
گر سبو بشکند آن آب سبو کی شکند
جان زشرم تو به تلبیس و به فن می نرود
مولانا