رقص

شکر آنرا که میان من او صلح افتاد

حوریان رقص کنان ساغر شکرانه زدند

رقص بر شعر خوش و ناله و نی خوش باشد

خاصه رقصی که در او دست نگاری باشد

رقصیدن سرو حالت گل

بی صوت هزار خوش نباشد

چه ره بود این که زد در پرده مطرب

که می رقصند با هم مست و هوشیار

در سماع آی و ز سر خرقه بر انداز و برقص

ور نه با گوشۀ رو خرقۀ ما برسر گیر

وانگهم در داد جامی کز غرورش بر فلک

زهره در رقص آمد و بربط زنان می گفت نوش

ببین که رقص کنان می رود بنالۀ چنگ

کسی که رخصه ندادی باسّماع سماع

چون صوفیان بحالت رقصند مقتدا

ما نیز بشعبده دستی بر آوریم

که تا وجد را کارسازی کنم

به رقص آیم و خرقه بازی کنم

چنان برکش آهنگ این داوری

که ناهید چنگی برقص آوری

حافظ