دیر آمده ای مرو شتابان
ای رفتن تو چو رفتن جان
دیر آمدن و شتاب رفتن
آیین گُلست در گُلستان
***
صحبت سیّد سر مست غنیمت دان
که در یک دو سه روزی ز جهان خواهد شد
***
یک زمانی صحبت او را غنیمت می شمر
زانکه این محبوب ما دیر آمد و زود می رود
***
دیر آمد خود بر ما زود رفت
گفتمش جانا مرو نشنود باز
شاه نعمت الله ولی
***
دیر آمدی سفر مکن زود
ای مایۀ هر مراد و هر سود
مولانا
***
گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت
که به باغ آمد ، از این راه وزان خواهد شد
حافظ
خوش دری بر روی ما بگشود باز
آفتابی در قمر بنمود باز
جام و پیمانه به ما بخشید او
می به پیمانه بما بنمود باز
مخزن اسرار را در باز کرد
گنجها ایثار ما فرمود باز
آفتاب حُسن او چون رو نمود
مه ز نور روی او افزود باز
دیر آمد و خود بر ما زود رفت
گفتمش جانا مرو نشنود باز
عقل شهبازی خوش پرواز کرد
در هوای عاشقی فرسود باز
نعمت الله را به ما انعام کرد
عالمی از نعمتش آسود باز
نعمت الله
کس نزد هرگز در غمخانه‌ی اهل وفا
گر بدو گویند بر در ، کیست گوید آشنا
چیست باز این زود رفتن یا چنین دیر آمدن
بعد عمری کامدی بنشین زمانی پیش ما
چون نمی‌آید به ساحل غرقه‌ی دریای عشق
می‌زند بیهوده از بهر چه چندین دست و پا
گفته‌ای هر جا که می‌بینم فلان را می‌کشم
خوش نویدی داده‌ای اما نمی‌آری بجا
چهره خاک آلود وحشی می‌رسد چون گرد باد
از کجا می‌آید این دیوانه‌ی سر در هوا
وحشی بافقی
***
ای لعل و عقیق و در و دریا و درست
فارغ از جای و پای بر جا و درست
ای خواجه‌ی روح و روح‌افزا و درست
دیر آمدنت رواست دیرآ و درست
مولانا
***
ای سوسن آزاد ز بس رعنایی
چون لاله ز خنده هیچ می‌ناسایی
پشتم چو بنفشه گشت ای بینایی
زیرا که چو گل زود روی، دیر آیی
سنایی قزوینی
