بانگ

برقی از منزل لیلی برخشید سحر

وه که با خرمن مجنون دل افکار چه کرد


چو گل سوار شود بر هوا سلیمان وار

سحر که مرغ در آید بنغمۀ داود


کس ندانست که منزلگه عشاق کجاست

این قدر هست که بانگ جرسی می آید


حافظ

پرده بردار از رُخ ، چهره گشا ، ناز بس است

عاشق سوخته را دیدن رویت هوس است

دست از دامنت ای دوست نخواهم برداشت

تا من دلشده را یک رمق و یک نفس است

همه خوبان برِ زیبائیت ای مایه حُسن

فی المثل در برِ دریای خروشان چو خس است

مرغ پر سوخته را نیست نصیبی زنهار

عرصه جولانگه زاغ است و نوای مگس است

داد خواهم غم دل را بکجا عرضه کنم

که چو من دادستان است و چو فریاد رس است

این همه غلغل و غوغا که در آفاق بود

سوی دلدار روان و همه بانگ جرس است

روح الله خمینی (ره)