رفاقت

درگیر باورهای خودم بودم، نه باورهای مرسوم

باورهای درونی‌ام، که آیا خودت را باور داری؟!

دست‌وپای انسان را می‌بندد وقتی خودت از خودت سوالی بپرسی و خودت جواب سوال خودت را ندانی.

آنجاس که دیگر هوا راکد می‌شود و سکوت همه‌جا را فرا می‌گیرد.

شروع به اعتراض می‌کنی، ناکوک می‌زنی، و گره‌گره.

هرصبح گره‌ها را باز می‌کنی، به امید آن‌که شب، گره روی گره محکم‌تر نشود.

برای باور کردن خودت شاید فقط حضورت کافی باشد، اما احساسات درونیت را ارضاء نمی‌کند.

پس جایی در این فرض لنگ می‌زند، باید عمق مبحوس زمین را چنگ بزنی

باید شخم بزنی تا به ریشه‌هایی که دوانده‌ای دست یابی.

آنجاس که روشنای آسمان شب را می‌بینی

وقتی که گرمای دستی را بر روی شانه‌هایت لمس کنی؛ دیگر فرضِ تو لنگ نمی‌زند.

آنجاس که خودت را باور می‌کنی

آنجاس که می‌فهمی

آنجاس که می‌بینی

آنجاس کی حس می‌کنی

آنجا جایی است که «رفاقت» را برایت معنا کرده‌اند.