یک گرداب رو تصور کن یه دایره با شعاع و عمق زیاد، خودت رو روی این گرداب تصور کن. همین طور که روی محیط دایره داری میچرخی سرعتت زیاد و زیادتر میشه و شعاع دایره کوچک و کوچکتر. همین طور که روی محیط های دایره هستی داری تلاش می کنی از موقعیتت لذت ببری، مگه چند بار میتونی تو این شرایط قرار بگیری که فرصت حرکت با این نظم و سرعت را داشته باشی؟ اینقدر تو این دایره ها فرو میری تا به مرکز دایره برسی به عمیق ترین و کوچک ترین نقطه. اونجا تاریکه، هرج و مرج و شلوغه، تو حس گم شدن داری، گم شدن در محیط، ناآشنا بودن و بهم ریختگی همه جا، کم کم حس لذتت تبدیل به گیجی میشه، به یه علامت سوال داری تبدیل میشی به خودت میای و میبینی در تاریک ترین و عمیق ترین جای ممکن فرو رفتی.شروع میکنی به دست و پا زدن و تقلا برای رهایی اما بیشتر فرو میری. هیچ کس دوروبرت نیست ازش کمک بخوای. تویی و خودتو و سیاهی و حس ابهام. تویی و علامت سوالت، تو در واقع در زمان و مکان گم شدی!
اولش تلاش می کنی برای رهایی ولی بلد نیستی چی کار کنی. به اطراف چنگ میزنی انگار که دستت رو تو خلا کردی. بیشتر تلاش میکنی بالا پایین میشی ولی از مقصد دور تر میشی شب و روز میان و میرن، تو میدوی راه میری قدم میزنی ولی به جایی نمیرسی با هر کدوم از تلاش‌ها وضعیتت بدتر میشه و تنها گذر زمان رو حس میکنی، اومدن و رفتن روزها طلوع و غروب خورشید افزایش روز ماه ها تمام شدن ماه و آمدن ماه بعدی تکراری شدن همه چی تکرار تکرار تکرار
ولی تو هنوز برای رهایی از موقعیت امید داری هنوز تو دلت کورسوی نور هست مطمئنی تا همیشه اینجا نمیمونی امیدواری و سیاهی های اطراف باعث نمیشه از تلاش متوقف بشی. میدونی میفهمی با چنگ زدن به اطراف و بیشتر دویدن فقط داری فرو میری ولی باز ادامه میدی چون مطمئنی این مقصد نیست و جزو مسیره. چون میدونی اگه از تلاش کردن بایستی هرگز به مقصد نمیرسی. میدونی باید روی ریل بیوفتی و ریل مسیر رو باید پیدا کنی. تو فقط غرق شدن در گرداب رو میبینی یادت رفته از اطراف لذت ببری تو بدون توجه به همه چی فقط تلاش میکنی. تو میدونی اینجایی که هستی باید بگذره و ازش عبور کنی و راه عبور کردن رو نمیدونی ولی جای فکر کردن فقط می دوی صبح میشه صبح میره شب میاد شب میره و تو هنوز چراغ دلت روشنه. میفهمی ایرادی هست ولی ایراد و پیدا نمی کنی دیگه خسته شدی دیگه نمی کشی به خودت نگاه می کنی میبینی چند سال از وقتی که تو گرداب هستی گذشته به تغییرات خارج از گرداب فکر می کنی سیاهی اطرافت رو می بینی و با نوری که تو دلت کمرنگ و کمرنگ تر میشه از تلاش دست میکشی. میشینی، میشینی به نظاره سیاهی، میشینی به نگاه کردن دقیقه ها به نگاه کردن طلوع و غروب خورشید. از همش دویدن دست می کشی و به حرف دلت گوش میدی اونجاست که میگی بیخیال مقصد و از سیاهی دور و بر لذت می بری. به زاویه های مختلف سیاهی دقت می کنی و زیباییهای سیاهی را میبینی. میبینی که واقعاً در قعر سیاهی مطلقی. و از مکانی که هستی لذت می بری!
یاد میگیری اونجا هم خودتو دوست داشته باشی، آرامش داشته باشی. تو داری موفق میشی تو الان چیزی بدست آوردی که با تلاش و فعالیت و دویدن به دست نیاورده بودی تو الان آرامش داری! تو تونستی با یکجا نشستن خودتو از سیاهی مطلق اطرافت نجات بدی. تو باید اون همه دست و پا می زدی، باید به بدترین حالت خودت می رسی، باید نور دلت اینقد کم سو میشد که به این آرامش و سکون برسی الان با این آرامشت کم کم اطرافت هم تغییر میکنه ورنگ سیاهیش کمرنگ تر میشه. برای آرامش کم‌هزینه ندادی چند سال طول کشید ولی اگر اون سالها طی نمی شد تو الان اینجا نبودی. الان میتونی انتخاب کنی به اطراف چه رنگی نگاه کنی؟ این تویی که تصمیم میگیری روزهات چه رنگی بگذرن نه اینکه مطابق با اطراف و گرداب طی بشن
این تویی که تصمیم میگیری با گوشی چطوری کار کنی وقتت رو هدر بدی یا استفاده مفید کنی اجازه بدی گوشی و فضای مجازی هر کاری که خواست باهات انجام بده یا با اراده خودت و زمان‌بندی کنترلش رو دست بگیری
گوشی و فضای مجازی مثل یه دنیای بی نهایت می مونه که تا همیشه محتوا برای اسکرول کردن و عکس برای دیدن داره میتونی خودتو با محتوای بی نهایت گول بزنی میتونی از همون محتوا چیز جدید یاد بگیری. می تونی تو گرداب گوشی غرق بشی میتونی تو همون گرداب خودتو پیدا کنی.
حالا تصمیم با خودته، تو کدوم رو انتخاب میکنی؟
