بسته به محصول ساخته شده، ممکن است مواد اضافی دیگری نیز وجود داشته باشد. به طور معمول، اینها می تواند شامل شکلات، میوه، آجیل، غلات و ویفر باشد.
پروتئین های شیر یکی از اجزای اصلی محصولات بستنی هستند. پروتئین موجود در بستنی باعث می شود چربی های کوچک و حباب های هوا تولید شوند. به بستنی حالت خامه ای می دهند. پروتئین نیز به طعم کمک می کند. پروتئین های موجود در بستنی حدود 2 تا 12 درصد انرژی (متوسط 8 درصد) را به محصول می دهند.
شکر طعم شیرینی به بستنی می دهد، اما این مهم ترین نقش آن نیست. شکر میزان یخ تشکیل شده در هنگام انجماد محصول را کنترل می کند. این باعث می شود که بستنی به اندازه کافی نرم باشد تا بتوان آن را برداشت و خورد. همچنین به محصول ضخامت می دهد و آن را در برابر شوک حرارتی (در داخل و خارج از فریزر بودن) پایدار می کند. شکر همچنین به آزاد شدن طعم بستنی کمک می کند. به طور متوسط بستنی حاوی 16 تا 23 گرم شکر در هر 100 گرم است. این یعنی حدود 11-16 گرم در یک وعده معمولی. شکر تا 50 درصد انرژی موجود در محصول را تامین می کند.
چربی یک عنصر ضروری در بستنی است زیرا ساختاری ایجاد می کند، طعم را ارائه می دهد، حالت خامه ای را افزایش می دهد و حباب های ریز هوا را که بر حالت خامه ای تأثیر می گذارند تثبیت می کند. در بستنی می توان از چربی لبنیات یا چربی گیاهی استفاده کرد. به طور معمول، بستنی ها حاوی 0 تا 12 گرم چربی کل در هر 100 گرم هستند. چربی بین 0 تا 45 درصد از کل انرژی را تشکیل می دهد.
برای برخی از محصولات، تثبیت کننده ها و امولسیفایرها مورد نیاز است. تثبیت کننده ها برای بهبود بافت و جلوگیری از ذوب اضافه می شوند. آنها معمولا آدامس های گیاهی هستند. امولسیفایرها برای بهبود خواص ساختاری بستنی اضافه میشوند: ضخیمتر شدن و مقاومتر کردن آن در برابر ذوب شدن. امولسیفایرها معمولاً روغن های گیاهی یا محصولات تخم مرغ هستند. سی ام سی، گوارگام و کاراگینان از جمله افزودنی های بستنی هستند
به هیچ مواد نگهدارنده ای نیاز نیست، زیرا دمای پایینی که بستنی در آن نگهداری می شود از رشد هر گونه میکروارگانیسم جلوگیری می کند.
یخ و هوا برای دادن ساختار بستنی اساسی هستند و بر کیفیت و پایداری تأثیر می گذارند. هر چه کریستال های یخ و حباب های هوا کوچکتر باشند، بستنی خامه تر است.