خانه دلتنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم
امروز به وقت ایران 16شهریور 1405 هجری خورشیدی
بسیار خرسندم از این که اینجانب با تمام خستگی فراوانی که به همراه داشت توانستم لیسانس خود را از دانشگاه دریافت کنم با اینکه هنوز نتوانستم تسویه کنم..
بسیار دلتنگ دانشگاهم ولی بایستی قبول کنم که دانشگاه هم مثل دوره های دیگر زندگی گذرا بوده و اکنون به پایان رسیده، تا ابد یاد و خاطره جاهای مختلف دانشگاه یادم میمونه مثل جاده چالوسش، استادیوم و....

الان رو بپرسید دنبال خودمم فکر کنم مثل اکثر افرادی که تازه از دانشگاه فارغ میشن و دنبال خودشون میوفتن پون بنظرم یکی از باگ هایی که لااقل دانشگاه های ما در ایران دارند اینه که کلاس های خودشناسی ندارند(دیگر جاهای دنیا رو نمیدونم) فقط به دنبال 140واحد درسن و تمام چیزی از شناخت خود حاصل نمیشه و فقط یک علمی رو یاد میگیریم و بر می گردیم و بعدش مثل من میوفتیم دنبال این که خوب حالا چی؟ چیکار کنم؟ کجا برم؟ شغل؟ ارشد؟ ازدواج؟ و .....
منم دچار این گردونه شدم و در حال پیچ و تابم تا بلکه بیابم این خود را که در مکان های مختلف پرسه میزند

امیدوارم اشفتگی ذهنم به اشفتگی متن سبب نشده باشه خلاصه بر من جوان ببخشایید