دلتنگی با دلتنگی فرق دارد.
بستگی دارد به آدمی که دلتنگ میشود، آدمی که دلتنگش میشوی و ایضا جنس دلتنگی.
گاهی دلتنگی آدمها را یک طوری اذیت میکند که تصمیم میگیرند دلتنگی را ببوسند بگذارند کنار. یک طوری که دلشان برای هیچ کس تنگ نشود و نقطه ی دلتنگی دلشان از کار بیفتد. آدمها را دوست داشته باشند ولی دلتنگشان نشوند.
سخن را طولانی نمیکنم که چطور میشود، فقط میگویم که میشود و نشد ندارد.
اما میخواهم بگویم درست وقتی که فکر میکنی رسیده ای به آنجا که میخواهی و دیگر دلت برای هیچ کس تنگ نمیشود، یک نفر پیدا میشود که تمام قفل ها و قافیهها میشکند و مبتلایت میکند به دیدنش...
که یک روز نگاهش نکنی، دلت برایش بشود اندازهی قطرههای باران... چرا قطرههای باران؟
چون آمدم این دوخط متن را توی بالکن بنویسم، باران شروع شد!
به گمانم آسمان هم دلش تنگ کسی است...
و ختمش میکنم به یک شعر، که:
من و درگیر سکون بودن و اوجی تا هیچ...
جرات بال مرا خوب به هم ریختهای..!