آویزان
واروونه
سرو ته
جوری که خون به مغز ناقابلم نرسد
و فکر و فکر و فکر
که در زندگیم قبلیم چه بوده‌ام و در زندگی بعدیم چه خواهم بود؟
که این حجم از دلتنگی از کجا ریشه در جان من دوانده و این همه اشک سر چشمه‌اش از کدام اقیانوس است ..
فکر و فکر و فکر
و یک بی نتیجگی ممتد
و من چقد سر دارم برای درد ...
و چقد درد دارم برای یک سر ...
شاید در زندگی قبلیم جنون بودم
در سر هیتلر
و در زندگی بعدیم عروسکی باشم دست بچگی های خودم ...
و من هرچقدر ساکت تر
اطمینان آدم ها به احمق بودنم بیشتر ...
کاش گاهی بتوانم خودم را از افکار ناتمامم جمع کنم ببرمش جایی دور از یک مغز و یک دل بگذارم به زندگیش ادامه بدهد ...
و چقدر دوست دارم جایی
گوشه‌ی این دنیا
یکنفر به قد و قامت و شباهت من بخوابد
و فردای خود را نبیند ... .
