خاطرات تلخ من
سلام دوستان من یک فردا با خدا هستم صبح تا شب مشغول کار کردن هستم .و دوست یا رفیق هم ندارم دوست های من خانواده من هستن بس ...پدرم وقتی فوت کرد من خیلی شکسته شدم واقعا همش گوشه گیر تنها شب ها تا صبح تو قبرستون میرفتم حالم خیلی بد شد بعد از گذشت زمان حالم کمی بهتر شد و دوباره خودم رو مشغول میکردم با کارکردن ی روز که صبح زود به محل کار رفته بودم من معمولا گوشی تلفنم رو وقتی کار میکنم تو ماشین میزارم وقت نماز شد رفتم وضو بگیرم و ی سری به ماشین زدم دیدم گوشیم ۶۰ تماس بی پاسخ نزدیک فقط ۴۰ تا از تماس ها خانمم بود وقتی تماس گرفتم فقط صدای جیغ کشیدن میشنیدم هرچه زودتر خودم رو به منزل پدری که من اونجا زندگی میکردم رسوندم دیدم خیابون پر از ماشین کلانتری هرچه درب حیات میزدم کسی باز نمیکرد و صدای کت خوردن برادرم رو میشنیدم و از بالای درب هر جور شد خودمو کشیدم بالا بعد تا پریدم مامورا منو گرفتن از سوال کردن اسمت چیه بلا فاصله تا گفتم منو بردن کلانتری انقدر منو کوتک زدن که بی هوش شدم تا چشممو باز کردم دیدم تو ماشین ۱۱۵ هستم دارن منو میبرن بیمارستان وبعد از ۶ ساعت دوباره منو منتقل کردن کلانتری و منو ۴۸ ساعت تو بازداشگاه انداختن رئيس کلانتری سید نعیم خداوند انشاالله ازش نگذره منو برد اتاقش بهم گفت تا قاچاق اسلحه میکنی و میخوام بندازمت زندان میخوای نندازمت بیا اینجا امضای کن که هیچ شکایتی از ما نداری تا ماهم شکایت نکنیم بعد از امضای کردن دوباره منو انداخت تو بازداشتگاه و فرداش منو بردن پیش قاضی کشیک قاضی از من سوال کرد اسلحه فروشی خوب پولی داره هیچ حرفی نمیزدم از درد سردرد که انقدر کوتکم زده بودن نا نداشتم بعد گفت پس خودتم میدونی که اسلحه فروشی بهش گفت جناب قاضی لباس های من میبینی ار جوشکاری سوراخ سوراخ بنظرت اگه اسلحه فروش بودم پس مگه مجبورم برم هم خودمو هم لباسامو بسوزانم بعد قاضی خداوند خیرش بده منو بدون کفالت آزاد کرد و بعد از مدتی دوباره برگه دادگاه برام آمد که ماموران پلیس شاکی من شدن فقط از شماها میخوام برام دعا کنید که از شر این آدم ها خلاص بشم اگه خدایی نکرده منو به زندان بندازن ۱۰۰ در صد خودمو میکشم و خونم گردن این دولت