+ میگم آخه خیلی زود بود براشون، جوون بودن، کلی آرزو داشتن، بیچاره خانواده‌هاشون...
میگه منم ناراحتم، خب چیکار میشه کرد؟ ببین برف اومده چقدر همه جا قشنگ شده، ببین زیبایی‌های دنیارو، باید فه فکر اهدافت باشی...
+ میگم، آره زیباست، ولی اونها هم حق داشتن از زیبایی‌های دنیا لذت ببرن دیگه، مگه نه؟ اونها هم کلی هدف داشتن، سرمایه‌های این کشور بودن... چرا اصلا باید جون افراد انقدر ساده و کم ارزش باشه توی این مملکت؟ مگه چه گناهی داشتن؟
میگه درکت میکنم، ولی با ناراحتی چیکار میتونی بکنی؟ با ناراحتی و غم فقط خودت رو از ادامه مسیر متوقف میکنی، فقط باعث میشه انرژی‌های منفی رو به سمتت جذب کنی...
فکر میکنمو میبینم درست میگه، من آدمِ با غم زندگی کردن نیستم.
همدیگرو در آغوش میگیریم و به روزهای خوب فکر میکنیم، این کار هر روزمونه، آره من و خودم... نزاعِ بین بعدِ مثبت و منفی من که هرکدوم من رو به گوشه‌ای میبرن، البته مثبته یکم زورش بیشتره...
در گوشه‌ی قلبم امیدوارم واقعا جهان جای بهتری بشه برای زندگی. نه فقط با حرف، بلکه با عمل.
اقدامت برای بهتر بودن جهان چیه؟
