تا حالا براتون پیش اومده دلتنگ یه نفر بشید و ندونید باید چیکار کنید؟
من دلم برای بوی عطرت، برای اینکه دستم رو بگیری، برای نوتیف پیامت، برای زنگ زدن های شبونه ات، برای همه چیز تنگ شده.
ولی خب دلم برای گریه هام، برای احساس ناکافی بودن، برای تنهایی تو خونه ی تنها، برای فکر کردن به اینکه واقعا به اندازه کافی خوبم یا نه تنگ نشده.
شاید یه روزی خوب میشدیم.
فکر میکنم پیام بدم به اونیکی دوستت، بگم باهات حرف بزنه، ولی خب واقعیت رو مگه میتونم عوض کنم؟ یه جورایی بیشتر شبیه یه کورسویی از امید میمونه برام.
آیا کار بدیه که دنبال راهی باشم این رابطه ادامه پیدا کنه؟ نمیدونم.
شاید بده. چون کدوم رابطه؟ خیلی وقته که دیگه رابطه ای نبود. من بودم و خودم.
هرکاری انجام بدم، با هرکسی وقت بگذرونم که فقط خلا نبود تورو پر کنم.
شاید الان اصلا برای من راحت تر باشه رفتنت. خیلی وقته که نیستی.
فقط میدونم که ته دلم واقعا دلتنگتم.
و با خودم میگم ای کاش دوستم داشتی.
میذارم بری. یادم نمیره بغلم گریه میکردی.
امیدوارم شبی که از همه جا بریدی و داشتی گریه میکردی یادم بیوفتی.
یادم بیوفتی که چطوری بغلت میکردم دستمو میکشیدم لای موهات.
چقدر سخته که بذارم بری وقتی همه اینارو میدونم..
