راستش از وقتی قطع ارتباط کردیم روزی نبوده که گریه نکرده باشم.
دلم برای اون احساس امنیت خیلی خیلی خیلی تنگ شده.
هیچکاری هم بابتش نمیتونم بکنم راستش. چون دلم دیگه تورو نمیخواد. یعنی میخوادا. ولی میخواد چون خودم رو وقتی با تو بودم دوست داشتم. وگرنه خب تو خیلی با اون عشقی که دلم میخواست دریافت کنم فرق داشتی.
نمیدونم این احساس کی قراره برطرف بشه. از اضطراب آینده بیشتر دوسش دارم البته.
خیلی وقتا استرس گرفتم که واای قراره با زندگیم چیکار کنم، قراره ایران بمونم؟ قراره برم؟ تابستون میخوام چیکار کنم؟
ولی خب دیگه دارم سعی میکنم اینطوری بهش فکر نکنم. حالم قراره خوب باشه.هرچقدر زمان بگذره بیشتر به بودن با خودم بدون تو عادت میکنم و بی صبرانه منتظرشم. چون من تازه 20 سالم شده. باید بتونم خودم با خودم بدون تو باشم.
ولی خب دلم برات تنگ شده. ای کاش لیاقت این دلتنگی رو داشتی. امیدوارم داشته باشی. یعنی امیدوارم حداقل یک لحظه بابت نداشتن من ناراحت شده باشی. شایدم نشی هیچوقت.
خلاصه احساس عجیبیه واقعا دل شکستگی. دلتنگی.
امیدوارم به ورژن قوی تری از خودم تبدیل بشم
فردا برای اولین بار میرم تراپی.