در رأس آسمان نامههای بینام و نشانم را مینوسم و با چند تار از موهایم واژههای آغشته به اشک را به پای کبوترسفیدبخت آسمانها گِره میزنم.
باد
بالهایش را به سوی نفسهای تو سو میدهد؛ و این آتش است، میانِ یخبندانِ دلم.
راستی
بگویید به کبوتر که مراقب باشد
تکهای از وجودم را
برای آن نیمهی من برده است!
#ماوا_مقدم_زاد
مهر۱۴۰۰