آره قهوه اعتیادآوره. یه مدت که هر روز خوردی بدن معتاد میشه. اونقدر قویه که اگر یک روز از ساعتِ مشخصِ قهوه خوردن گذشت و کافئین به بدن نرسید مغز شروع میکنه به واکنش نشون دادن و بهونه گرفتن برای خوردن قهوه.
منم مثل هزاران آدمی که معتاد به قهوه هستن هر روز باید سر ساعت مشخصی قهومو بخورم و به زندگیم برسم.
اونایی که تصمیم میگیرن قهوه رو ترک کنن یه سری علائم مشخص مثل سردرد، بیحالی و احساس خوابآلودگی سراغشون میاد.
من که تصمیم گرفتم قهوه رو ترک کنم علاوه بر این علائم احساس بیقراری شدید هم داشتم. آخرای هفتهی اولِ ترکِقهوه سردردم کمتر شد، بی.حالی و خستگیم هم به مراتب کمتر میشد؛ ولی بیقراری .... امان از احساس بیقراری!
هر روزی که میگذشت بیقراری من بیشتر میشد. میدونی چرا؟
فکر میکردم دوسم نداره، همش دنبال یه دلیل و بهونه بودم که به قلبِ زبون نفهمم حالی کنم آروم باشه، بدونه که اون هستش، جایی نرفته که، مهم اینکه جاخوش کرده تو خونَش.
نگران چی هستی لامصب؟؟ چرا اینقدر بیقراری؟؟ تو که داریش پیش خودت، تو که از حد معمولم بیشتر دیوونش شدی پس چته دیگه حضرتعباسی چی میخوای؟؟
نمیفهمید..
عین بچه های سهساله باید گولِش میزدم، باید هر روز قهوه میخوردم و تهش یه بسم الله میکردم و اسمشو صدا میزدم توی فنجونم و برعکسش میکردم، منتظر میشدم قهوهی تهش خشک بشه، بلکه یه شکلی شبیه به قلب کفِ فنجون پیدا میکردم و به قلبم میگفتم دیدی؟ دیدی اینجاس، دیدی اونم دوست داره، دیدی اونم دلش باهاته، دیدی؟؟؟ راحت شدی حالا؟؟؟
راستشو بخوای من به قهوه اعتیاد ندارم! به گول زدنِ قلبم معتادم.
به اینکه کمتر بهونه بگیره، کمتر اذیت کنه، فکر کنه اونم دوسش داره و بزاره ما به زندگیمون برسیم...
یکی هم نیست ازش بپرسه مگه تو چی بیشترِ مابقی آدما داشتی که قلبو اینجوری تسخیرِ خودت کردی نامسلمون!؟
نیست که...
#مأوا #مقدم_زاد