دوران نوجوانی من شروع دیوانه وار کتابخوانی و یادداشت های عاطفی ب مخاطب تخیلی و غیرخاص بود!
عاشق داشتن دفتر یادداشت با عکس غروب و چشم های زیبای زنی در امتداد تصویر بودم ک آن دوران داشتن اش تقریبا بین خیلی از هم سن و سال هایم مد بود. یادم است یک عشق بازیگران سوپراستار و بازیکن ها هم بازار داغ خودش را داشت ،هرچند تبادل عکس هایشان در مدرسه از اقلام ممنوعه بود،یادم است یک بار با دوستم قرار گذاشتیم دفتر خاطراتمان را یک روز به هم امانت دهیم ،وقتی با هیجان زیاد از مدرسه برگشتم و دفترچه های رنگارنگش را باز کردم یک عکس بزرگ رنگی از یک بازیگر سوپراستارکه آن موقع ها خیلی بازار فیلم هایش داغ بود، داخلش پیدا کردم، احساس میکردم گناه بزرگی از من سر زده ک خط قرمزهای مدرسه را دور زده ام و این قد واضح دارم ب عکس آن بازیگر نگاه میکنم و حتی کیف میکنم از این همه خوش تیپ بودنش، این شد که سریع دفتر را بستم و لابه لای نایلون های رنگی پنهانش کردم.هم ذوق داشتم هم عذاب وجدان گناهی نابخشودنی، ک فقط وقتی دفترها را پس دادم عذاب وجدانم خوابید.
وجودم پر از هیجان کشف کردن ناشناخته ها بود،چیزی ک فقط با نوشتن حل میشد.مدرسه نوشته ها و شعرهایم را برای مسابقات میفرستاد و مادر آخر سال با آغوشی ازوسایل مختلف از جوایز ب خانه برمیگشت، یک بار هم بابا جعبه حاوی یک اتوبخار در دست، از در وارد شد و همین طور ک کتش را درمیاورد گفت: انگار حسودن، خب خبر بدین دخترتون اتوبخار برنده شده بیام ببرم،برای آن جایزه قلبا خیلی خوشحال شدم چون تا حالااتوبخار از نزدیک ندیده بودم.
دبیرستان ک درس ها سنگین و سنگین تر شد، کم کم قوه تخیل من هم ته نشین شد و از حال خوب آن روزها دور و دورتر شدم و این آغاز دوران دوری از زیبایی های تخیل و نوشتن و سفر در سرزمین های بدون مرز بود.
