وقتی گم شدم

سرم درد میکند، یک تشویش و اندوه پنهان درونم پیچ وتاب میخورد،حالم حال آدمی است ک مطمین است یک چیز خیلی مهم را گم کرده، اما دقیقا چه چیزی؟

نفس عمیق..

نفس عمیق....

باز هم نفس عمیق....

یاد هشت سالگی ام میفتم، وقتی با بابا و مامان از خانه دایی زدیم بیرون ک ب دیدن خانه نیمه ساخت مان برویم، وقتی رسیدیم ،داخل حیاط سرگرم بازی شدم ک دیدم بابا و مامان نیستن، با خودم فکر کردم حالا ک نیستن برگردم خانه دایی،حتما پیدایشان میکنم آنجا، رفتم و رفتم و رفتم ..ولی خانه دایی گم شده بود.چه قد کوچه ها شبیه هم بودن،خانه دایی داخل هیچ کوچه ای نبود،این قد ترسیده بودم ک چاله لجن جلویم را ندیدم و پایم تا نصفه داخل لجن لیز خورد، دختر و پسری هم سن و سال های خودم از دور ب لیز خوردن من خندیدند.حالم منقلب بود،پایم را بیرون کشیدم و از آن کوچه دور شدم ،رسیدم ب یکی از میدان های شهر، ماشین های عبوری از دوسمت بلوار ب سرعت میگذشتن و مردمی ک بی تفاوت از کنارم عبور میکردند ،کمی جلوتر انگار دایی بزرگ ام را دیدم خاستم بدوم جلو و صدایش بزنم و بگویم گم شده ام،اما اصلا مرا ندید و سرعت گرفت و میان جمعیت گم شد.همان راه را دوباره برگشتم، هوا در حال تاریک شدن بود،نمیدانم چ طوری اما بی اراده دوباره برگشتم ب همان کوچه ها، ورودی یکی از کوچه ها بابا و مامان را از پشت دیدم ک وارد خانه ای شدند، خودم را آرام آرام رساندم پشت سرشان ولی متوجه من نشدند و رفتند داخل، زن دایی ک دید لباسم لجن خشک شده است و حسابی ب هم ریخته ام،مرا بی صدا داخل اتاق برد و با یک پیراهن گل و گشاد و دامن بلند رنگی مرتبم کرد.حالا ک فکر میکنم میبینم چ قد ترسناک بود اگر خدا دست هشت سالگی ام را نمیگرفت و برم نمیگرداند خانه دایی،خدایا( کم من بلا دفعته)....چ قد در زندگی ام راه ها را اشتباه رفتم و تو دوباره برم گرداندی خانه.من هنوز همان دختر بچه ام که گاهی گیج میزنم لیز میخورم و سرتاپایم لجن میشود، تو همیشه همان خدای هشت سالگی منی ک ب جای مسخره کردن سرو وضع لجنی ام مرا برمیگردانی خانه و از نو مرتب ام میکنی.