یعنی واقعا امروز بهم ثابت شد نیاز ب یک برنامه ریزی جدی دارم ک طی یک مشارطه جدی تر،اعتیاد خانمانسوزم ب گوشی و فضای مجازی رو کم کنم ک واقعا عمر و زمان را بدجور بی برکت کرده.
بعد نماز عصر،رحل قرآن رو گرفتم رو ب روم و گفتم : خدایا ببین قول میدم تا این دو صفحه جدید رو حفظ نکردم،سمت گوشی و اینرنت نرم.
شروع کردم با نام و یاد خدا سه چهار آیه حفظ کردم، حالا این گوشی هم بغل دستم،چشمک میزد ک خسته شدی بابا ،بیا ی حالی ببر،یه جستی تو دنیا بزن ،ببین تو گروه،ملت چیا گفتن و اینا...
منم محکم جلوش وایسادم و گفتم : نععع، با نگاه مظلومانه ای ب سقف نگاه کردم و گفتم خدایا حواسم هست ،شروع کردم ادامه حفظ آیات، صفحه رو تموم کردم و چون هنو یه صفحه دیگه مونده بود نمیتونستم فعلا ب گوشی دست بزنم،رفتم تو هال ی چرخی زدم و یه ناخونک هایی تو آشپزخونه ب ماکولات و مشروبات حلال زدم و دوباره برگشتم سرجام،
گوشی گفت بیا ،بابا نترس بیا.(مطمین ام صدای ابلیس بود میخاست گولم بزنه وگرنه گوشی که ادا اطوار بلد نیست درآره)، منم باز بر هوای نفس خبیثم غلبه کردم و گفتم : نعععععع.
دوباره رو به سقف کردم و گفتم: باشه چشم ،اینو حفظ نکردم سمت گوشی نمیرم. صفحه قبل رو و مرور کردم و شروع کردم ب حفظ آیات جدید. صفحه ک تموم شد با ولع تمام قرآن رو بستم و محکم بوسیدم و حمله ور شدم سمت گوشی.
اووووخ چه قد سخته شرط گذاشتن یهویی،ولی خدایی خیلی خوب بود اگر این کارو نمیکردم مطمین ام همش ب یه بهونه ای از زیر کار درمیرفتم ب خاطر کنجکاوی تو نت.
امروز یه درس مهم گرفتم .اینکه طرف حساب مشارطه هام رو خدا قرار بدم، تنهاکسی ک ابهت حضورش نمیذاره زیر حرفم بزنم، فک کنم از فردا دیگه نه روز بی برکت باشه نه زمان .الهی ب امید تو
