بچه که بودم یکی از آرزوهام این بود این قد پول داشته باشم ک تا سقف اتاق رو پفک مینو و لواشک بچینم،بعد توش غلت بزنم و پفک باز کنم و لواشک لیس بزنم و دنیا تو اون لحظه هی تکرار بشه و هی تکرار بشه...این روزها ک کارت حقوق بابا دستمه و مامان میگه دینم ب گردنت ،نذار حسرت هیچی تو دلت بمونه هرچی دلت خاست بخر و بخور،دیگه دل و دماغ اون موقع بچگی هام نیست، انگار مزه همه چیز تو بچگی ی جور دیگه بود حتی این پفک نمیکی مینو..دلم پرکشیده برای هفت سالگی ام، برای عصر اون روز بارونی ک بدو بدو دویدم رسیدم خونه دیدم کفشای داداشم ک از دانشگاه برگشته بود دم دره، مثل همیشه واسه هممون ی چیزی خریده بود، واسه منم ی پفک نمکی مینوی بزرگ....چه قد خوشبخت بودم اون روز عصر،هم مدرسه تموم شده بود، هم بارون میبارید، هم داداشم اومده بود خونه،هم محبوب قلبم پفک نمکی مینو تو کمد بهم عاشقانه نگاه میکرد....