ویرگول
ورودثبت نام
معتکف
معتکف
معتکف
معتکف
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

زیر سایه درخت های بید

خیلی وقت است ک دیگربیرون نمی رود ،یعنی این فشار و قند لعنتی ک با هم دست ب یکی کردند و او را هول دادن بغل یک سکته فلج کننده دیگر پای راستش مال خودش نبود، شد بالانشین خانه ای ک از گوشه تراسش ب حرف های همسایه ها گوش میداد و وقتی کنار اجاق گاز پیازداغ ها را به هم میزدم با حسرت از بیرون رفتن هایشان برایم میگفت.

- خوش ب حال هرکس بدونه اینا کجا میرن؟

- مامان میخای امشب میرم دم خونه شون بگم ببخشید من مامان واقعا براش سواله شما عصرا کجا میرید،واقعا خیلی ذهنش مشغوله.

میخندد و از لابه لای پنجره زل میزند ب ماشین های عبوری،

دوباره سرش رو گرم حرف زدن میکنم ک غصه سنگینی پای راستش رو نخورد،

همین ک باشد دلم گرم است،کابوس ترسناکی است تصور روزی که مادرم کنار پنجره نباشد و نپرسد: یعنی این ها عصرا کجا میرن ؟

۱۳
۰
معتکف
معتکف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید