خیلی وقت است ک دیگربیرون نمی رود ،یعنی این فشار و قند لعنتی ک با هم دست ب یکی کردند و او را هول دادن بغل یک سکته فلج کننده دیگر پای راستش مال خودش نبود، شد بالانشین خانه ای ک از گوشه تراسش ب حرف های همسایه ها گوش میداد و وقتی کنار اجاق گاز پیازداغ ها را به هم میزدم با حسرت از بیرون رفتن هایشان برایم میگفت.
- خوش ب حال هرکس بدونه اینا کجا میرن؟
- مامان میخای امشب میرم دم خونه شون بگم ببخشید من مامان واقعا براش سواله شما عصرا کجا میرید،واقعا خیلی ذهنش مشغوله.
میخندد و از لابه لای پنجره زل میزند ب ماشین های عبوری،
دوباره سرش رو گرم حرف زدن میکنم ک غصه سنگینی پای راستش رو نخورد،
همین ک باشد دلم گرم است،کابوس ترسناکی است تصور روزی که مادرم کنار پنجره نباشد و نپرسد: یعنی این ها عصرا کجا میرن ؟