تازه داشتیم از زیر بار فشار روانی ک بامراقبت از شرایط سخت پدر بهمون وارد شده بود کمر صاف میکردیم و فکر میکردیم دنیا بعداز این قراره روزهای بهتری برامون پیش بیاره.غافل از اینکه دنیا چهره خشن دیگه ای از خودش بهمون نشون بده، مادر عصر یک روز آروم ،آرامش خونه رو با حال بدی ک بهش دست داده بود ب هم ریخت،پسرا اومدن و رفتیم دکتر، دکتر عمومی بود و متوجه علایم سکته نشد و قرص ویتامینه داد و گفت سرماخوردگی یاهمچین چیزیه،شاید اگر میفهمید علایم مادر علایم سکته است و اون آمپول لازم رو میزد حالا این طور سنگینی پاش عذاب شب و روزش نبود.حال روحی بدی داشتم مدت ها طول کشید تا با فیزیو تراپی و دارو بتونه اقلا روی پاش وایسه دست ب عصا، همین هم برای منی ک پدر رو اون جوری دیدم و از دست دادم خوبه، مادرحتی دست ب عصا باشه ولی فقط باشه تحمل دنیا آسون تره.این مدت هر خاستگاری اومد یا موقعیت کاری، بی دلیل ب هم خورد یا اصلا جوری بود ک سرنمیگرفت.فکر میکنم هرکس تو دنیا کار خیلی خیلی مهمی داره ک خدا ی جوری بهش میفهمونه،شاید کار منم مراقبت از بابا،مامان و خواهری باشه،خدا کنه از عهده اش درست بربیام و تو این امتحان نمره قبولی بگیرم .