ویرگول
ورودثبت نام
.m.r.p
.m.r.pدو چشم و کنعان
.m.r.p
.m.r.p
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

مردی در زنجیر ؛ تازه ترین قصّه تصویری علیرضا میراسدالله

سلام آقای علیرضا میر اسدالله ، در این مدتی که با شما آشنا شده ام سعی کرده ام همه قصه های کوتاه تصویری تان را دنبال کنم ، اما تاکنون هیچکدام اینگونه مجابم نکرده بودند که کامنتی بگذارم ، نظری بدهم ، خواستم بگویم دست مریزاد ، عجب قصه ی کوتاه درخشانی بود این "مردی در زنجیر "!

اگر چه روستا همان "بَیلِ " غلامحسین ساعدی بود و عزادارانش هم همان ، ولی ، مردش ، یکّه بود ، یگانه بود ، گویی بی تکرار ، غمش هم .

با همه ی قصّه های قبلی خودت هم تفاوت داشت این قصه ، جا دادن اقیانوس در ته ِ چشمانِ خسته ی یک مردِ جوانِ و ابرهایی که بالا سر پدر و مادر و اهالی روستا هستند ، می دانی که هستند ، اما دیده نمی شوند و بی بارند ، کار هر کسی نمی توانست باشد .

بارک الله پسر .

مبادا کم بیاوری ، تازه داری قلمت را پیدا می کنی ، مراقب سبکت باش ، پراکندن تکه تکه های کلید ، در سطح و عمق روستا ، کلیدی که مسئول شکسته شدنش شما نبوده ای و از مرغ و خروس ها و برّه و بز و حتی سطل و ظروف غذا نیز استفاده ی ابزاری کردن! در جهت سوق دادن ذهن ببینده ی هشیار به سمت راه خروجی ِ این لابیرنت ِ غم انگیز ، از ویژگی های کمیاب سبکی است که گرچه شباهت هایی با سبک مارکز و خوان رولفو دارد اما همان نیست ، سبکی است که در صورت توسعه و تحکیم اصولی ، می تواند نوید بخش تولّد یک نویسنده - فیلمسازِ مولّف باشد .

یادش بخیر هوشنگ گلشیری ! حیف ! حیف که نیست این قصه ی یک صفحه ایی را بخواند ، و بعد با شوق از از پشت میزش واقع در دفتر نشریه ی کارنامه برخیزد ، بدهد به دست حسین آقا مرتضاییان آبکنار و بگوید: " بگیر ، ببین چی کار کرده این پسر ! "

... آری ، اگر بود و اگر هنوز کارنامه اش را داشت و توقیفش نکرده بودند ، حتما داستان مردی در زنجیر را منتشر می کرد ... شکّ ندارم که این کار را می کرد ! حتی پیش از انتشار در مدیوم سینما .

۹
۰
.m.r.p
.m.r.p
دو چشم و کنعان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید