مدتها بود که تصمیم گرفته بودم از سیاست ننویسم . اما ظهور و سقوط ترامپ در عرصه ی سیاسی با چنان پس لرزه های فرهنگی همراه بوده است که ناچارا همچون مقاله ی قبلی این مطلب کوتاه را نیز به قول بزرگان در همین عرصه قلمی می کنیم .
خودشیفتگی و شخصیت نارسیستی ترامپ پاشنه ی آشیلش شد . و البته این ، برای هر سیاستمدارِ خودپرستی سمّ است.
وقایع دیروز آمریکا نشان داد که قرار شده است دونالد جونیور ترامپ تبدیل بشود به ضرب المثلی مشهور و عبرتی بزرگ برای مردمان هزاره ی بعدی و عنوان درس هم احتمالا چیزی شبیه این مضمون است :
این میز به بزرگتر از تو هم وفا نکرده است ، دل نبند ، نچسب ، ولش کن ، فرصتت که تمام شد اگر بچسبی به میزت ، جوری پایین آورده می شوی که مرغان هوا به احوالاتت بگریند !!
البته مقداری از درس هنوز مانده است ، اما اگر کمی صبر و تامّل کنید و با حوصله وقایع را دنبال فرمایید مشاهده خواهید نمود که چطور می شود که فردی یا حکومتی از اوج عزّت و محبوبیت اجتماعی به قعر ِ ذلّت و نسیان فرو کوفته می شود تا در آینده هر آنکه خواست به مصدری ، میزی ، ریاستی برسد فراموش نکند نوکر بودنش را ، فراموشش نشود شعارهای چهار سال پیشش را که به قصد خدمت به مردمان فرودست آمده بود و خود را ارباب نبیند و میزِ امانت داده شده را رها کند و با میل و انتخاب ِ خودش ، شکست را بپذیرد و با زبان خوش از اریکه ی قدرت پایین بیاید ، وگرنه مردمان ِ آینده ، درباره ی او و درباره ی هر حاکمی که بخواهد چونان او رفتار کند از جملاتی اینچنین استفاده خواهند نمود :
" یارو را ببینید ! انگار ترامپ شده است" ! و یا: "آقای رییس ، چرا مثل ترامپ رفتار می کنی؟ " ! و یا:
" چرا مثل ترامپ به قدرت چسبیده ایی و رها نمی کنی آقای مسئول فلانی ؟"